Dinsdag 8 februari

Vanmorgen waren we om 8.00 in het ziekenhuis en het is nu al broeierig en warm. We lopen de visite op chirurgie mee en daar liggen 4 jongens die samen een brommer ongeluk hebben gehad. De ene heeft een hersenschudding, de ander een beenbreuk, een polsbreuk en wat schaafwonden en blauwe plekken. Er gebeuren hier ontzettend veel brommer ongelukken. Toen ik bij de kinderafdeling liep, stond daar ineens Sue (het jongetje van 4) met zijn oma in zijn nieuwe kleren. Het jongetje klampte me vast en ik heb even samen met zijn nieuwe auto gespeeld en wat foto's gemaakt. Daarna moest ik toch echt weer verder.. Ondertussen gaan er veel verhalen rond over de conflicten tussen Thailand en Cambodja en zijn er ook wel wat mensen die ons bang willen maken, door te zeggen dat we hier niet veilig zijn en moeten vluchten. Dit is wel akelig, maar het is toch echt rustig aan de grens. We wachten rustig af, maar hebben wel een tas klaar staan met paspoort e.d. voor als het uit de hand dreigt te lopen. Heel vreemd om in een situatie als deze te zitten. We kennen dit helemaalniet in Nederland, maar ik kan me levendig voorstellen wat de mensen hier voelen! Vanmiddag gaan we weer naar school en dit keer om 3 andere klassen te leren tanden poetsen. Dit blijft erg leuk. De middag vliegt weer voorbij en om 16.00 nemen we in het dorp nog een ijsthee. (Letterlijk ijs waarover hete thee word gegoten) Daarna laat ik de foto's afdrukken van Sue en koop ik een foto album voor hem en zijn moeder, zodat ik dit morgen aan ze kan geven. Hopelijk vinden ze het leuk. Daarna neem ik een heerlijke koude douche, want het is een warme dag geweest met erg veel stof.

Woensdag 9 februari

Vandaag weer een ochtend in het ziekenhuis als alle anderen. Weer hebben we de visite op chirurgie meegelopem en de 4 jongens van het auto ongeluk zijn nog aanwezig, waarvan er 1 vandaag naar huis gaat. De jongen met de pols breuk moet naar Siem Reap toe om geopereerd te worden, omdat ze dit hier niet kunnen. Helaas heeft zijn familie hier geen geld voor en zal hij dus zodra hij zich wat beter voelt zonder enige behandeling naar huis gaan! Dat kun je je toch niet voorstellen. Op de EHBO kijken we een man die een herseninfarct heeft gehad en halfzijdig verlamd is geraakt. Zijn vrouw is erg bezorgd en Linda en ik hebben het erover dat iemand met een dergelijke handicap in Cambodja totaal geen mogelijkheden heeft. Er is hier geen therapie of revalidatie aanwezig, laat staan fatsoenlijke hulpmiddelen. Later loop ik nog bij Sue en zijn moeder langs om de foto's te geven en ze zijn er wel blij mee geloof ik. Ik speel nog even met hem en hij heeft de tijd van zijn leven... Ik vraag Mr Ear om wat te vertalen en vraag hoe het met de moeder van Sue is. Ze voelt zich wel wat beter, maar blijft voorlopig nog wel opgenomen. Ze blijkt gescheiden te zijn en wonen in de buurt van Anlong Veng. Ik vraag of ze verder nog iets nodig heeft en ze zou graag schoenen voor zichzelf willen hebben. Dus ik ga op zoek voor haar. Vanmiddag gaan we weer naar school en we hebben 3 klassen om het handen wassen te demonstreren. In de eerste klas zitten 56 kinderen! Dit is wel echt extreem, want meestal zijn dit er rond de 40 kinderen. We maken veel leuke foto's. Vanavond horen we dat het nog rustig is aan de grens We gaan volgende week dinsdag ons visum verlengen als het rustig blijft. Om 21.00 alweer baar bed.

Donderdag 10 februari

Vandaag ben ik voor het eerst naar het healthcare centrum geweest. Aangezien dit wat verder weg is van samraong gaan we hier achterop de brommer naartoe en worden we om 7.30 opgehaald. Eenmaal daar aangekomen krijgen we een rondleiding en dan gaan we aan de slag, maar niet met voorlichting of vaccineren, nee hoor met het afkrabben van verf van het hek! Aangezien er geen patienten zijn en er dus verder niets te doen is. Achter het centrum is een basisschool en al snel zijn we omringd door kinderen die allemaal erg nieuwsgierig zijn. Om 10.30 stoppen we alweer omdat het te warm is in de zon en we gaan weer achterop de brommer terug naar huis waar we heerlijk uitwaaien.Thuis eerst douchen omde verf en stof van me af te wassen. Om 14.00 gaan we nog even naar het ziekenhuis om wat foto's te maken voor een presentatie van Mr. Ya. We besluiten om ook nog voor een ander gezin wat kleertjes, zeep en bananen te halen op de markt en om 17.30 gaan we nog snel terug om het af te geven. Erg fijn om weer wat blije gezichten te zien. We gaan snel naar huis om te eten. Vanavond bespreken we dat het ons erg tegenvalt dat we verder niets kunnen doen in het health care centrum, omdat er geen patienten zijn. Maar ook de het bezoeken van de omliggende dorpen voor voorlichting en vaccinaties e.d. is momenteel niet mogelijk. Dit is natuurlijk niet wat ervan verwacht hadden! Maar we proberen er maar het beste van te maken nietwaar?

Vrijdag 11 februari

In de ochtend zijn we weer naar het health care centre geweest om het hek verder schoon te krabben en we zijn hier nu zover klaar mee, dus kunnen we het volgende week verven als het goed is. Het was weer erg warm en om 10.30 zijn we weer gestopt. Tussen de middag zijn 4 vrijwilligers naar Siem Reap gegaan voor een weekend, waarvan 1 klaar is met het project. Vanmiddag heb ik door de hitte totaal geen energie en besluit dus lekker weekend te gaan houden en dat begint in het internetcafe, waar ik vaak te vinden ben. Vanavond hebben we een gezellige avond met zijn 4en met wat bier, wijn en nootjes en chips enz. Dus dat was erg gezellig en we gingen pas om 22.30 naar bed. We besluiten om morgen al naar de grens te gaan om het visum te laten verlengen, aangezien er maandag opnieuw gesprekken tussen Thailand, cambodja en de VN zijn, bestaat er de kans dat het weer onrustig word en dat zijn we liever voor.

zaterdag 12 februari

Vanmorgen zijn we om 8.30 vertrokken naar de grens, maar eerst nog even gestopt om te pinnen en om een ontbijt te halen op de markt. (wat bestaat uit rijstwafels met karamel erop, weer een nieuwe ontdekking) daarna zijn we vertrokken naar de grens waar we rond 10.00 aankwamenna een off-road zandwegin O-smach genaamd. daar aangekomen moesten we een heel ritueel ondergaan van kantoor naar kantoor. Eerst Cambodja uit stempelen, dan stukje niemandsland enThailand in, papieren invullen en stempelen en dan weer Thailand uit en stempelen. Vervolgens weer cambodja in, nieuw visum en dan zijn we na een uur eindelijk klaar dachten we. Onderweg naar huiskreeg de taxichauffeur een telefoontje van iemand van de politie, dat we nog niet alle stempels hadden gehaald! Tja als je dit nooit doet, hoe moet je dat dan weten als niemand iets tegen je zegt. Vervolgens zijn we dus weer terug gereden naar de grens waar we eerst een aantal keer boos werden aangekeken en beklag kregen dat we op deze manier illegaal in Cambodja waren en dat dit echt niet kon! Ok prima, nu moesten we eerst wachten tot de beambte terug kwam van zijn pauze, maar dat duurde gelukkig niet al te lang. En na de laatste stempel konden we nu echt vertrekken. Dat was weer een hele ervaring. Thuis aangekomen stonden de inmiddels ijskoude pannekoeken op ons te wachten, heerlijk. Vanmiddag nog even naar het internetcafe geweest en daarna met Agneta een heel stuk rondgefietst door Samraong. Dit was een leuke ervaring en nog steeds komen overal de kinderen vandaan om hallo te roepen, of : Hello what is your name, of hello i love you. Ze kennen meestal niet eens de betekenis hiervan. Om 17.00 hebben we avondeten en de stroom blijkt te zijn uitgevallen. Dit kan pas morgen gerepareerd worden, dus dit word een lange avond en geen waaier dus vannacht! Pfff, dat word zweten en inderdaad...