Woensdag 2 februari

We gaan vandaag alleen in de ochtend naar het ziekenhuis, omdat we vanmiddag het chinese nieuwjaar vieren bij Mr Ya thuis. In het ziekenhuis kijken we mee bij het verwisselen van wat verbanden van patienten die de afgelopen dagen zijn geopereerd of verwondingen hebben. De wonden worden allemaal schoongemaakt met jodium en hardhandig opnieuw verbonden. Het jongetje met de flinke beenwond die uit de boom is gevallen, word ook op deze manier aangepakt en schreeuwt het uit van de pijn. Zijn moeder staat bij hem, maar word niet lekker dus Linda laat haar even zitten. Vervolgens is er niemand om het jongetje terug naar de kamer te dragen aangezien moeder spierwit ziet. (de familie moet dit altijd zelf doen en met brancard is lastig ivm al de opstapjes) Linda en ik hebben het jongetje teruggedragen en de verpleegkundigen staan ons een beetje vreemd aan te kijken, want dit is niet zoals zij dit gewend zijn! Op de EHBO word een 22-jarige soldaat opgenomen die al ziek is sinds een week, maar van zijn leidinggevende niet eerder naar het ziekenhuis mocht omdat ze hem nodig hadden. De jongen word nu met acute ademhalingsproblemen opgenomen en krijgt bijna geen lucht. Ze geven hem zuurstof en een infuus, maar verder zijn er weinig mogelijkheden om te onderzoeken waar de klachten door veroorzaakt worden en staat dus iedereen maar een beetje toe te kijken terwijl de jongen naar adem hapt. Alweer voel ik me machteloos. Toch willen ze hem op deze manier niet naar Siem Reap vervoeren. Afwachten dus. Om 11.00 gaan we naar de markt om papier en verf te kopen voor de schilderijen op de kinderafdeling. Als we om 12.00 thuis aankomen staat er ontzettend veel eten klaar waaronder een heel varken, dit word eerst geofferd aan de voorouders waarbij wierook aangestoken word. Dit brengt geluk! Ook word er vannalles verbrand zoals geld (wat nep is) en andere papieren materialen, wat ook geluk zou moeten brengen. Tijdens de middag komen er steeds meer vrienden en familieleden en word het chinese nieuwjaar gevierd met heel veel eten, drinken, spelletjes en muziek. Ook word het bekende vuurwerk afgestoken, wat vooral veel herrie maakt. Het is erg leuk om dit eens mee te maken, maar om 21.00 gaan we toch naar bed.

Donderdag 3 februari

Deze ochtend lopen we de visite mee op chirurgie met de directeur. Het is momenteel niet druk in het ziekenhuis aangezien de meeste patienten gisteren naar huis zijn gegaan om het nieuwjaar te vieren. Wel horen we dat de 22-jarige jongen die gisteren op de EHBO was met ademhalingsproblemen gisteravond om 21.00 is overleden. Daar krijg ik wel even kippevel van. Hij blijkt uiteindelijk een hartstilstand te hebben gehad. Om 10.00 kijken we nogmaals mee bij een blinde darm operatie en daarna knippen en vouwen we nog wat gazen. Vervolgens worden we door de directeur uitgenodigd om te komen lunchen vandaag en dat laten we ons geen 2 keer zeggen. We gaan naar zijn huis, waar hij nog een prive kiniek heeft (die de meeste artsen hier thuis hebben) en het ziet er keurig uit. Dit is niet te vergelijken met het ziekenhuis en er staat een spiksplinternieuw echo apparaat en een ECG apparaat (wat niet eens aanwezig is in het ziekenhuis) En ik krijg hier een akelig gevoel bij, want als je dus betaald krijg je de zorg die je nodig hebt. Corruptie is dan ook een groot probleem in Cambodja. We wachten nog een uur in de kliniek, want er komen nog verschillende patienten die een arts nodig hebben. Daarna krijgen we een heerlijke cambodjaanse lunch en ontmoeten we de vrouw en het zoontje van de directeur. We hebben een leuk gesprek en als we klaar zijn gaan we weer terug naar het ziekenhuis. Onderweg halen we nog wat schoonmaakmiddel om de wasbak op de EHBO schoon te krijgen van de kalk. Dit is nog een hele klus, maar na wat blaren en zweetdruppels is het dan toch redelijk gelukt. Vanavond is er nog steeds veel famile aanwezig en we krijgen het aanbod om morgen met de familie mee naar Siem Reap te rijden, zodat we niet met de taxi hoeven. Dat houd wel in dat we morgenochtend al vertrekken en dus niet naar het ziekenhuis kunnen gaan, maar dat is geen probleem. Dus we pakken alvast onze tassen in en bereiden onms voor op een heerlijk weekend in Siem Reap. We gaan morgen met 6 vrijwilligers naar SR

Vrijdag 4 februari

Ik sta om 7.00 op, aangezien we rond 8.00 vertrekken. Maar we houden rekening met het feit dat dit Cambodian time is en dat het wel eens later zou kunnen worden en inderdaad, het word 9.00 voordat we vertrekken. Maar ach we hebben alle tijd! We gaan met 4 auto's op weg naar SR en komen hier tegen 11.30 aan. Daar heb ik weer hetzelfde guesthouse gereserveerd als 2 weken geleden en de eigenaar herkende me nog en was verrast me weer te zien! Daarna ga ik met Linda lunchen en boeken we voor haar een bus naar Phnom Pen waar ze vandaag alleen naartoe zal gaan. Dit omdat ze na deze 5 weken vrijwilligerswerk meteen naar huis gaat en dus verder geen mogelijkheden heeft om nog wat te bekijken in Cambodja. Ze vertrekt om 15.00 met een 6 uur durende busrit naar Phnom pen.Daarna heb ik met Agneta afgesproken om naar het kinderziekenhuis te gaan, waar ze van 15-17 een informatie bijeenkomst zouden hebben, maar dit blijkt niet zo te zijn. We kunnen het ziekenhuis verder niet bekijken, behalve de bloedbank! Daar aangekomen kunnen we bloed gaan gevenen er zijn verschillende toeristen voor ons die dit ook doen. Waarschijnlijk kan het geen kwaad, maar ik heb hier geen goed gevoel bij en doe het dus ook niet! We lopen vervolgens terug richting het centrum en ik trakteer Agneta op een heerlijk ijsje en hebben we een gezellige middag samen en een goed gesprek! Eind van de middag even mijn weblog bijgewerkt en vervolgens gaan we rond 19.30 met z'n 5enwat eten en daarna een heerlijke cocktail! We hebben onze ervarigen van de afgelopen weken met elkaar besproken en ondanks dat we regelmatig het gevoel hebben dat we niets kunnen betekenen, merken dat we tevreden zijn met de kleine dingen. Maar ook dat we het fijn vinden om op deze manier echt de Cambodjaanse cultuur leren kennen en ook het ontmoeten van steeds weer nieuwe vrijwilligers en allerlei verschillende mensen met een eigen karakter. Ook het alleen op reis gaan en het achterlaten van familie en vrienden is soms voor iedereen wel lastig, maar daartegenover staat een geweldige ervaring die je nooit meer zult vergeten. En voor een tijdje lijkt het alsof je geen toerist bent maar dat je een onderdeel bent van de Cambodjaanse bevolking en je deze cultuur steeds meer eigen maakt. Langzaam zie je de wat afstandelijke Cambodjaanse mensen om je heen ontdooien en ze geven je de kans omwat dichterbij te komen.Daar doe je het toch voor! Uiteindelijk lig ik om 0.30 in bed en ga ik heerlijk slapen...