Maandag 24 januari

Vanmorgen ben ik voor het eerst naar het ziekenhuis geweest en heb natuurlijk mijn ogen uitgekeken, want wat is dat armoedig, maar wel wat ik verwacht had geloof ik. Samen met Linda heb ik eerst een rondleiding gehad door het ziekenhuis langs alle verschillende afdelingen. In dit ziekenhuis hebben ze een interne afdeling, chirurgie, gynaecologie, verloskamers, kinderafdeling en TBC en HIV afdeling. Deze afdelingen bestaan allemaal uit een zaal met 12 bedden en staan vlak naast elkaar, zonder enige privacy. De patienten worden door hun familie verzorgd en aangezien de keuken sinds een half jaar gesloten is wegens geldgebrek, kookt de familie ook het eten vlak voor de afdeling met alle potten en pannen die ze daarvoor nodig hebben. Verder moeten ze ook hun eigen matras en lakens mee brengen. Buiten naast de afdelingen zijn wat water reservoirs waar men zich kan wassen en waar ook de was gedaan word van de gehele familie aangezien zij soms ver weg wonen en dus allemaal hier verblijven tijdens een opname.Tijdens het regenseizoen schijnt het hele ziekenhuis onder water te staan. Nadat we wat van het ziekenhuis hebben gezien lopen we met een slecht engels sprekende arts de visite mee. Momenteel zijn er weinig patienten aanwezig, maar gedurende de dag veranderd dit en ligt het bijna vol en moeten de patienten zelfs buiten slapen.De patient bepaalt hier ook zelf wanneer hij of zij naar huis gaat. Ik probeer te begrijpen wat hier de taken zijn van de verpleegkundigen, maar het enige wat zij doen is het delen van de pillen en het geven van een infuus of het verwisselen van een infuus zak. Er word niet met de patienten gesproken en de controles worden niet eens opnieuw gedaan maar gewoon overgenomen van de vorige dag. Verder kijken de verpleegkundigen vooral tv of liggen ze te slapen. Als 1 van de patienten erg ziek is horen ze dit van de familie, maar er word vrijwel geen actie op ondernomen. De afdelingen zijn ontzettend vies, ondanks dat er wel schoonmaaksters rondlopen, maar meestal hangen ook zij maar wat rond. De spoedeisende hulp ligt ook vol met patienten en ik hoorde van becky dat er vorig weekend pas iemand na 2 dagen werd ontdekt met verwondingen na een ongeval!? We zijn nog even gaan kijken bij een vrouw die net bevallen was van een tweeling via een keizersnee en ze waren alledrie gezond, wel waren de kindjes erg klein. Om 10.00 zijn we naar de coffeeshop in het dorp gegaan en onder het genot van een glas ijsthee hebben we onze eeerste ervaring geevalueerd met becky en Agneta die hier al een paar weken zijn. Tja indrukken genoeg zal ik maar zeggen... Daarna naar huis gefietst om te lunchen en om 14.00 zijn we met Becky en Agneta meegegaan naar de basisschool waar ze kinderen leren om hun tanden te poetsen in het kader van gezondheidsvoorlichting. Agneta heeft via vrienden en familie geld ingezameld waarmee ze zo'n 350 tandenborstels en pasta heeft gekocht, wacht echt geweldig is! Het was ook ontzettend leuk om te zien, maar ook hard nodig omdat de kinderen hier erg veel snoepen en veel dus ook rotte tanden hebben.De kinderen zijn allemaal erg nieuwsgierig en het is natuurlijk ook erg spannend als er zomaar ineens 4 blanke mensen op school rondlopen. Om 15.30 hebben we 2 klassen gehad en zijn we klaar voor vandaag. We gaan nog even naar het hotel waar ze heerlijke koude drankjes verkopen en we genieten dan ook van een ijskoude cola. Om 17.00 ga ik met Agneta mee naar de afternoon class, waar ze engelse les geeft aan iedereen die interesse heeft. Er komen 9 kinderen en we praten wat over de verschillende werelddelen en landen en dus ook ook over Holland en Amsterdam. Het is erg leuk om te zien hoe graag de kinderen willen leren engels te spreken. Na de les fietsen we snel naar huis, want het word al donker. Rustig is het er niet want er zijn 25 Koreanen die vandaag hun laatste dag van een uitwisselingsproject hebben en ze komen eten. Als ze om 20.00 weg zijn kunnen we nog rustig even wat praten en dan weer vroeg naar bed. Het was een lange dag met erg veel indrukken dus dat slapen moet wel lukken.

Dinsdag 25 januari

Vanmorgen zijn we al om 7.30 in het ziekenhuis voor de overdracht en om ons voor te stellen aan de artsen. De meesten kwamen niet opdagen en men weet dan ook niet waar ze zijn. Vervolgens ben ik met de Gynaecoloog meegelopen naar de gynacologie om daar de visite mee te lopen. Er is gisteravond een vrouw opgenomen die na 6 weken zwangerschap uit een boom gevallen is en een miskraam heeft gehad. Dit is haar 10e zwangerschap en ze heeft 3 kinderen en is ook sero postief! Vanmiddag word ze gecuretteerd en mogen we meekijken. Om 10.00 staat ons nog een verassing te wachten want we moeten naar het ministerie van gezondheidszorg om toestemming te vragen voor het doen van vrijwilligerswerk. We hoeven ons geen zorgen te maken volgens Mr Ear, maar hij is erg zenuwachtig en daarom worden wij dat nu ook wel een beetje. We krijgen een gesprek met de directeur die wat vragen stelt over wat voor werk we doen, hoe lang we ervaring hebben en wat voor opleiding we gevolgd hebben. Niks om ons zorgen over te maken dus, hij zet een handtekening onder wat papieren en we hebben nu officieel toestemming. Daarna lunchen en weer terug naar het ziekenhuis. In de middag nemen we wat dossiers door van patienten, wat erg lastig is aangezien dit in een combinatie van engels, frans en khmer is plus een doktershandschrift. Om 15.00 kijken we mee bij de currettage, waar bij de arts regelmatig zijn telefoon aanneemt terwijl hij tussen de benen van de vrouw zit !? Het is interessant om te zien maar bij sommige dingen houd ik mijn vraagtekens. Als we dit gezien hebben ontmoeten we Pathma, zij is een arts uit Engeland en is hier voor 2 jaar vrijwillig medisch adviseur. Ze verteld dat het erg lastig is om hier in het ziekenhuis dingen te bereiken en dat niemand iets van haar wil aannemen of gewoon hun eigen gang gaan. De situatie frustreert haar enorm en je merkt dan ook dat ze haar verhaal graag kwijt wil. Linda en ik voelen ons ook erg nutteloos, want we lijken weinig te kunnen doen en de meeste mensen spreken ook geen engels, dus communiceren is bijna alleen mogelijk met iemand die helpt met vertalen. Echt frustrerend en ik vraag me dus ook af hoe ik hier mijn steentje bij kan dragen. Ik kan in 2 dagen tijd al een boek schrijven over alle indrukken hier. Alle kinderen op de kinderfadeling krijgen bijvoorbeeld diarree door de slechte hygiene en vrijwel alle patienten worden behandeld met antibiotica, of je nu met maagklachten opgenomen word of met diarree. Zo kan ik nog veel meer opnoemen. Aan het einde van de dag fiets ik nog even langs het internetcafe en check mijn email, daarna lekker eten en douchen en heerlijk op tijd naar bed.

Woensdag 26 januari

Om 8.00 uur in het ziekenhuis loop ik meteen de visite met de chirurg, dit is nog een vrij jonge arts en geeft bij iedere patient uitleg in zijn beste engels. Er liggen hier 5 patienten met galblaasontsteking, buikvliesontsteking, wervelfractuur, beenbreuk en iemand waarbij de blinde darm is verwijderd. Helaas is er vandaag geen internist aanwezig, dus doet de gynaecoloog deze afdeling. Alles is hier immers mogelijk. Op Interne ligt een 21-jarig seropositief meisje met buikklachten en voor haar zit haar 4-jarig zoontje die gelukkig niet HIV besmet is, maar ook koorts lijkt te hebben. Het is een ontzettend arm gezin hebben vieze kleding aan en ze zien zwart van het zand en de stof. Zo hartverscheurend en voor het eerst krijg ik tranen in mijn ogen en zou ik alles willen doen om ze te helpen, maar hoe? We gaan verder met de visite en de arts schrijft vandaag ineens voorvrijwel iedereen antidepressiva voor, hetis me een raadsel als je met maagklachten, weinig eetlust en slecht slapen word opgenomen. In Cambodja zijn volgens de arts 80% van de vrouwen depressief geworden sinds de oorlog, die pas sinds 12 jaar is geeindigd. Tussen de middag heb ik Linda getrakteerd op een koude cola, wat kun je toch snel tevreden zijn in Cambodja, want dit is echt genieten! In het hotel worden we aangesproken door een Franse jongen die al 4 jaar aan het rondtouren is op zijn fiets over de hele wereld. Geweldig toch! Hij is erg vriendelijk en morgenochtend vetrekt hij weer. Vanmiddag na de lunch hebben we eigenlijk de hele middag met pathma gesproken over de situatie in het ziekenhuis en wat we kunnen betekenen. We hebben het idee opgepakt om de kinderafdeling op te fleuren en wat te schilderen of samen met de kinderen wat schilderijen maken, maar aangezien de directeur er deze week niet is moeten we tot maandag wachten en om toestemming vragen. Verder wil Pathma graag dat we volgende week aan de verpleegkundigen laten zien hoe wij gewend zijn ons werk uit te voeren, dus ik ben benieuwd. Later in de middag lopen we nog een ronde door het ziekenhuis en zijn de meeste artsen en verpleegkundigen aan het volleyballen op het veld bij het ziekenhuis !? Om 17.00 zijn we naar huis gegaan en helaas viel vanavond voor het eerst de stroom uit, dus dan maar weer vroeg naar bed.