Vrijdag 4 februari

Zondag 30 januari

Vanmorgen heb ik heerlijk uitgeslapen tot 9.00 en hebben we om 10.00 gebruncht. Vervolgens heb ik wat kleding gewassen, want met al het stof hier is dit hard nodig. Binnen 4 uur is de drijfnatte kleding ook meestal wel weer droog, dus dat is snel gebeurd. Om 12.00 ben ik naar het internetcafe gegaan en daar heb ik Jarno en bram uit bed gebeld om te skypen. Aangezien ze vannacht samen op stap zijn geweest was het erg vroeg voor ze! Nadat ik ongeveer de hele middag nodig heb gehad om mijn weblog en mailtjes bij te werken, vond ik dat ik op de terugweg wel een heerlijke gefrituurde banaan had verdiend. Thuis aangekomen was er net een nieuwe vrijwilligster gearriveerd Verena van 20 uit Duitsland. Vanavond nog wat gegeten en gekletst samen en toen weer op tijd naar bed. Het is een heerlijk rustig weekend gweest hier in Samraong.

Maandag 31 januari

Vanmorgen ben ik weer met frisse moed naar het ziekenhuis gegaan en heb ik de visite op de interne afdeling meegelopen. Deze arts hadden we nog niet eerder ontmoet, maar was erg aardig en gaf ons goede uitleg. Om 10.00 hebben we de directeur van het ziekenhuis ontmoet die ook arts is en we hebben een praatje met hem gemaakt. Hij is ontzettend vriendelijk en we krijgen nog een uitnodiging voor een etentje bij hem thuis, dus ik ben benieuwd! Ook krijgen we toestemming om wat schilderijen te maken voor op de kinderafdeling. Schilderen van de gehele afdeling was niet mogelijk helaas. Tussen de middag hebben Linda en ik ons voorbereid op het instrueren van de verpleegkundigen en we proberen hen ook een beeld te geven van de zorg in Nederland. Om 14.30 hebben we eerst met de verpleegkundigen doorgenomen hoe zij de controles uitvoeren bij de patienten en ze lieten ons zien hoe ze ditdoen. Dit komt wel redelijk overeen met wat we in Nederland doen. (Behalve dat hier iedereen een kwik-thermometer onder zijn oksel krijgt) We waren hier erg benieuwd naar aangezien er bij de patienten steeds dezelfde controles vermeld stonden, wat wel heel erg toevallig is!We vermoeden dat ze weinig zin hebben in het doen van de controles enhet nut hiervanook niet echt inzien en dus daarom steeds hetzelfde invullen !?Vervolgens was het onze beurt om te laten zien hoe wij de controles uitvoeren en toen leek ineens iedereen te zijn verdwenen !? Erg jammer, maar in ons beste Khmer hebben we toch een praatje geprobeerd te maken met de patienten, wat steeds wat beter gaat. Verder heb ik afgesproken om morgenochtend met 1 van de verpleegkundigen mee te lopen. Rond 16.00 kwam Mr Ear vertellen dat er iemand zwaargewond op de EHBO was binnen gebracht. De jongen probeerde de band van zijn tractor op te pompen die vervolgens in zijn gezicht is geexplodeerd, waarbij het rechter gedeelte van zijn gezicht volledig open lag. We zijn gaan kijken en daar lag de jongen op een bed op de gang van de EHBO met een moeilijke ademhaling, zijn gezicht inmet bloed doordrenkt verbanden volledig omringd door toeschouwers. We hebben eerst wat mensen weggestuurd en ondertussen zijn de verpleegkundigen druk bezig het bloed uit zijn luchtpijp te zuigen, wat weinig effect leek te hebben. Hier in het ziekenhuis kunnen ze de jongen verder niet helpen (er is zelfs geen bloed aanwezig om hem te geven) en hij moet wachten op de ambulance die hemd.m.v. een 2 uur durende rit naar Siem Riep zal brengen. Waarschijnlijk zal deze jongen van 20 jaar oud deze rit niet overleven en dan besef je ineens dat je in Cambodja bent en niet in Nederland en dat de gezondheidszorg hier ver achter loopt. De ambulance vertrok met loeiende sirene en we bleven met een machteloos gevoel achter.Om 17.00 zijn we naar de afternoonclass van Agneta gegaan en hebben we het weekend besproken met de kinderen. Om 18.00 thuis aangekomen zijn er weer 2 nieuwe vrijwilligers van 19 jaar oud uit Noorwegen. We hebben kennis gemaakt, heerlijk gegeten en weer op tijd naar bed gegaan.

Dinsdag 1 februari

Vannacht heerlijk geslapen en als ontbijt hadden we Noodles en verse ananas, echt heerlijk. In het ziekenhuis aangekomen om 8.00 lopen we naar de maternity ward waar gisteravond 2 vrouwen zijn bevallen en dus gaan we zoals anders de kindjes even bewonderen. Daarna loop ik met de verpleegkundige mee zoals ik heb afgesproken. De verpleegkundige praat goed engels en ik krijg nu ook een goed idee van wat ze allemaal doen. Daarna gaan we samen de medicijnen uitzetten voor de kinderafdeling en hebben we doorgenomen waar deze medicatie voor gebruikt word. Ik geef nog wat uitleg over het verpleegkundig rekenen en op deze manier hebben we een interessante manier van het uitwisselen van informatie. Ook kan ik nog wat nuttige tips geven. Verder is het medicatie systeem erg onoverzichtelijk en ik kan me voorstellen dat er op deze manier veel fouten worden gemaakt. Het zou goed zijn als ik hier iets in zou kunnen veranderen, maar ik vraag me af hoe!Later heeft de ene verpleegkundige pauze en loop ik even met een oudere norse verpleegkundige mee, waar nooit geen lachje vanaf kan. Het blijkt dat hij geen engels kan, maar alleen wat frans. In mijn beste frans heb ik wat met hem kunnen communiceren en heb hem zelfs wat woordjes engels kunnen leren. Het was ineens een hele andere man en ik had volledig zijn aandacht en hij lachtte zelfs! Erg leuk om te zien en mijn dag is weer goed.. Om 10.30 word er een 10-jaar oud jongetje op de EHBO binnengbracht nadat hij uit een boom is gevallenn. Hij heeft al meer als een uur moeten rijden om hier in het ziekenhuis te komen. De jongen heeft een enorme wond op zijn re-bovenbeen/bil van ongeveer 25 cm lang. De pezen en spieren liggen helemaal bloot en we kijken toe hoe de wond gespoeld en gehecht word terwijl de jongen een roesje krijgt. Tussen de middag even lunchen een een dutje doen. Om 14.30 gaan we weer verder met het opruimen (Leanen zoals Marieke zei in haar reactie) en schoonmaken van de EHBO. Na een half uur worden we geroepen door een verpleegkundige om mee te kijken bij een lumbaalpunctie en dat doen we dan ook. Nadat we terug zijn, komt de chirurg ons halen om mee te kijken bij een jongen die een vernauwde voorhuid heeft en waardoor hij een flinke zwelling heeft. We mogen meekijken tijdens de besnijdenis die de chirurg uitvoerd. Daarna is er nog een uur over om schoon te maken en hebben we vandaag veel gezien en meegemaakt in het ziekenhuis. Ook was er nog een oude vrouw die graag met me op de foto wilde dus dat heb ik gedaan. Om 18.00 thuisgekomen is de familie druk bezig met de voorbereidingen voor het chinese nieuwjaar dart morgen al is. Het hele huis word versierd en er worden allerlei hapjes gemaakt. Er komt ook veel familie logeren om dit feest morgen samen te vieren en het is een gezellige aangelegenheid. Leuk om te zien en mee te maken.

Zondag 30 januari

Donderdag 27 januari

Vanmorgen waren we weer om 7.30 paraat in het ziekenhuis en we leren nu de artsen en verpleegkundigen ook al een beetje kennen en ze proberen dan ook in hun beste engels wat te communiceren. Dus zijn we al een stapje verder gekomen. We hebben vanmorgen de visite meegelopen op de interne geneeskunde en de kinderafdeling, waar veel kinderen vandaag naar huis gaan aangezien ze zich beter voelen. Eindelijk weer eens wat vrolijke gezichtjes in plaats van huilende. We hebben de rest van de ochtend de boekenlijst van de bibliotheek afgemaakt en Pathma was hier erg blij mee! Tussen de middag zijn we even naar de markt gegaan om beltegoed te halen. Met mijn cambodjaanse sim kaart betaal ik hier maar 0.15 dollarcent per minuut om naar Nederland te bellen, dus dat is erg goedkoop. Vanmiddag hebben we besloten om de kast op EHBO op te gaan ruimen aangeziendit net een vuilnisbelt is, valt hier zeker eer aan te behalen. De medicijnen liggen allemaal door elkaar net als de rest van de materialen en je snapt niet dat iemand hier nog iets kan vinden. Verder is het erg smerig, veel stof, spinnewebben, muizekeutels en ga zo maar door. Dus eerst schoonmaken en daarna ordenen en alle medicatie die over de datum is ertussenuit halen. We hebben ons dus erg nuttig gemaakt en het gevoel dat we iets hebben kunnen betekenen. De komende weken proberen we de verpleegkundigen te stimuleren dit zelf bij te gaan houden en zullen we ook de rest van de kasten in het ziekenhuis op dezelfde manier onder handen gaan nemen. Voordat we aan deze kast begonnen was de kamer gevuld met verpleegkundigen maar ze zijn inmiddels allemaal gevlogen :-( Hoe kan het ook anders, ze bleken op het volleybalveld te zijn. Vanavond moeten we afscheid nemen van Linada uit Australie haar 2 weken zitten erop en ze vliegt morgenochtend terug. Dit is wel jammer als je iemand goed hebt leren kennen, maar that's life nietwaar? Maar we hebben email adressen uitgewisseld en een nieuw vakantieadres ;-) Ook hebben we vanavond de verjaardag van Becky gevierd, ze word morgen 24 maar gaat morgenmiddag ook weg. Dus daarom vanavond een feestje met BBQ, bier en een heerlijke taart. We hebben wat geld bij elkaar gelegd, zodat ze in Siem Reap een heerlijke massage kan nemen. Tja zo proberen we er met z'n allen toch wat van te maken en ik geloof dat dat prima is gelukt. Voor het eerst gaan we om 23.00 pas naar bed.

Vrijdag 28 januari

Vanmorgen hebben we de visite op chirurgie meegelopen, waar een flink vermagerde oude man lag met een bolle buik, waarbij je overal tumoren kon voelen. Helaas kunnen ze niets voor deze man betekenen en zal hij zodra hij wat aangesterkt is naar huis gaan. Behandeling van kanker kennen ze hier niet zoals chemo en bestraling. Ook lag er een man die gevallen was met de motor nadat hij teveel gedronken had en daardoor op zijn gezicht gevallen is. Die zag flink blauw en gezwollen en we hebben meegekeken bij het verwisselen van het verband, auw! Eind van de ochtend weer even naar de markt gegaan om te kijken of we wat doosjes konden vinden voor in de kast van EHBO, maar we hebben niet gevonden wat we zochten. Tussen de middag hadden we visite van 3 mensen van een reisorganisatie die de projecten kwamen bezoeken, waaronder een Nederlandse jongen. Ze waren benieuwd naar onze ervaringen en die hebben we dan ook met hun gedeeld. Vanmiddag kregen we de mogelijkheid om mee te kijken bij een blinde darm operatie, wat we natuurlijk meteen aanpakten. De chirurg vertelde bij deze vrouw alleen bloed te hebben geprikt, helaas konden ze vandaag geen echo maken, omdat degene die echo's maakt vandaag een vrije dag heeft. De patient en de operatiekamer worden in orde gemaakt voor de operatie en dat is alleen al een bijzonder gezicht. Er worden allerlei zogenaamd gesteriliseerde materialen klaargelegd, waaronder de doeken helemaal vol met oude bloedvlekken. Er is geen anesthesist en ook geen monitor aanwezig, maar de gynaecoloog voert dit uit aangezien hij hij wel wat kennis heeft hiervan. De patient krijgt een ruggeprik en dit verloopt allemaal prima. Om de 10 minuten word de bloedruk gemeten en die is goed. Toch onbegrijpelijk! Verder gaat er regelmatig een mobiele telefoon af met allerlei verschillende ringtones en die worden ook gewoon opgenomen (door degen die niet steriel staat) Ook worden er ondertussen wat foto's genomen van de operatie met eeen telefoon. Er is tijdens de operatie een goede samenwerking en de blinde darm is inderdaad ontstoken en na een uur kan de buik weer gesloten worden. Deze patient blijft nog een week opgenomen en krijgt antibiotica. Wat een dag was dit weer. Vanavond nemen we met zijn4en een koud Angkor biertje en hebben een goed gesprek. Morgen hadden we eigenlijk gepland om een 5 uur durende rit naar een tempel in het noord-oosten te maken, maar Mr Ya verteld ons dat hier vandaag conflicten zijn ontstaan tussen het Thaise en Cambodjaanse leger. Dus is het verstandiger hier morgen niet naartoe te gaan. We maken plannen voor een heerlijk rustig weekend in Samraong.

Zaterdag 29 januari

Vannacht heb ik voor het eerst slecht geslapen, het heeft erg hard gewaaid en in een houten huis hoor je alles. Ook was het erg koud. Maar aangezien het in Nederland nog regelmatig vriest mag ik niet klagen geloof ik. Ik was vroeg wakker (6.30) en ben lekker even in de hangmat gaan liggen en heb wat gelezen. Om 10.00 hebben we brunch, want aangezien het weekend is krijgen we maar 2 maaltijden, dit is zoals de mensen in cambodja dit ook door de week doen. Rond 12.00 ben ik met Agneta en Linda naar de markt gegaan en hebben we lekker gefrituurde bananen op van de markt en daarna hebben we ijsthee (glas met ijsklontjes waarover warme thee geschonken word) gedronken in de coffeeshop. Vervolgens heb ik een groot gedeelte van de middag in het internetcafe doorgebracht en wat geskyped met Jarno, wat leuk is om elkaar weer even te zien en te horen als je zover van elkaar vandaan bent. Maar Jarno vermaakt zich gelukkig goed thuis en dat is een hele geruststelling. Rond 16.00 ga ik naar huis en op de weg terug nog even langs de winkel om wat wijn te halen voor vanavond. Om 17.00 gaan we eten en hebben we rijst en pannekoeken, vreemde combinatie, maar je moet toch alles een keer proberen nietwaar? Na het eten een mierzoet wijntje en om 20.00 hebben Linda en ik afgesproken om naar de karaoke bar annex nachtclub te gaan. De weg ernaartoe was doodeng aangezien het pikkedonker is op de weg en we onze zaklamp alleen hadden om bij te schijnen. De 1 fiets voorop en schijnt naar voren en de ander die erachter fietst schijnt naar achteren. Gelukkig is het maar 5 minuten fietsen en dan komen we aan bij een groot rose gebouw, waar we naar binnen worden begeleid. Er blijkt geen bar ofzo te zijn alleen maar 2 gangen met kamers. We gaan 1 van de kamers binnen en daar is een groot beeldscherm aanwezig en een bank met tafeltjes. We krijgen een boek in onze handen en kunnen achterin een keuze maken uit wat engelstalige nummers die we kunnen gaan zingen! Met een biertje in de ene hand en een microfoon in de andere hand beginnen we wat onwennig te zingen op nummers als, Tearsin Heaven, una paloma blanca en don't cy for me argentina. Nadat we na een klein uur ongeveer alle liedjes compleet hebben verwoest besluiten we dat nu genoeg ervaring hebben opgedaan in de karaoke bar en we gaan weer in het pikkedonker naar huis. We hebben ons in ieder geval goed vermaakt en ontzettend gelachen, maar ik geloof niet dat we dit nog eens gaan doen. Rond 22.00 gaan we naar bed en het is weer een koude nacht net als de vorige nacht.

Zaterdag 29 januari

Maandag 24 januari

Vanmorgen ben ik voor het eerst naar het ziekenhuis geweest en heb natuurlijk mijn ogen uitgekeken, want wat is dat armoedig, maar wel wat ik verwacht had geloof ik. Samen met Linda heb ik eerst een rondleiding gehad door het ziekenhuis langs alle verschillende afdelingen. In dit ziekenhuis hebben ze een interne afdeling, chirurgie, gynaecologie, verloskamers, kinderafdeling en TBC en HIV afdeling. Deze afdelingen bestaan allemaal uit een zaal met 12 bedden en staan vlak naast elkaar, zonder enige privacy. De patienten worden door hun familie verzorgd en aangezien de keuken sinds een half jaar gesloten is wegens geldgebrek, kookt de familie ook het eten vlak voor de afdeling met alle potten en pannen die ze daarvoor nodig hebben. Verder moeten ze ook hun eigen matras en lakens mee brengen. Buiten naast de afdelingen zijn wat water reservoirs waar men zich kan wassen en waar ook de was gedaan word van de gehele familie aangezien zij soms ver weg wonen en dus allemaal hier verblijven tijdens een opname.Tijdens het regenseizoen schijnt het hele ziekenhuis onder water te staan. Nadat we wat van het ziekenhuis hebben gezien lopen we met een slecht engels sprekende arts de visite mee. Momenteel zijn er weinig patienten aanwezig, maar gedurende de dag veranderd dit en ligt het bijna vol en moeten de patienten zelfs buiten slapen.De patient bepaalt hier ook zelf wanneer hij of zij naar huis gaat. Ik probeer te begrijpen wat hier de taken zijn van de verpleegkundigen, maar het enige wat zij doen is het delen van de pillen en het geven van een infuus of het verwisselen van een infuus zak. Er word niet met de patienten gesproken en de controles worden niet eens opnieuw gedaan maar gewoon overgenomen van de vorige dag. Verder kijken de verpleegkundigen vooral tv of liggen ze te slapen. Als 1 van de patienten erg ziek is horen ze dit van de familie, maar er word vrijwel geen actie op ondernomen. De afdelingen zijn ontzettend vies, ondanks dat er wel schoonmaaksters rondlopen, maar meestal hangen ook zij maar wat rond. De spoedeisende hulp ligt ook vol met patienten en ik hoorde van becky dat er vorig weekend pas iemand na 2 dagen werd ontdekt met verwondingen na een ongeval!? We zijn nog even gaan kijken bij een vrouw die net bevallen was van een tweeling via een keizersnee en ze waren alledrie gezond, wel waren de kindjes erg klein. Om 10.00 zijn we naar de coffeeshop in het dorp gegaan en onder het genot van een glas ijsthee hebben we onze eeerste ervaring geevalueerd met becky en Agneta die hier al een paar weken zijn. Tja indrukken genoeg zal ik maar zeggen... Daarna naar huis gefietst om te lunchen en om 14.00 zijn we met Becky en Agneta meegegaan naar de basisschool waar ze kinderen leren om hun tanden te poetsen in het kader van gezondheidsvoorlichting. Agneta heeft via vrienden en familie geld ingezameld waarmee ze zo'n 350 tandenborstels en pasta heeft gekocht, wacht echt geweldig is! Het was ook ontzettend leuk om te zien, maar ook hard nodig omdat de kinderen hier erg veel snoepen en veel dus ook rotte tanden hebben.De kinderen zijn allemaal erg nieuwsgierig en het is natuurlijk ook erg spannend als er zomaar ineens 4 blanke mensen op school rondlopen. Om 15.30 hebben we 2 klassen gehad en zijn we klaar voor vandaag. We gaan nog even naar het hotel waar ze heerlijke koude drankjes verkopen en we genieten dan ook van een ijskoude cola. Om 17.00 ga ik met Agneta mee naar de afternoon class, waar ze engelse les geeft aan iedereen die interesse heeft. Er komen 9 kinderen en we praten wat over de verschillende werelddelen en landen en dus ook ook over Holland en Amsterdam. Het is erg leuk om te zien hoe graag de kinderen willen leren engels te spreken. Na de les fietsen we snel naar huis, want het word al donker. Rustig is het er niet want er zijn 25 Koreanen die vandaag hun laatste dag van een uitwisselingsproject hebben en ze komen eten. Als ze om 20.00 weg zijn kunnen we nog rustig even wat praten en dan weer vroeg naar bed. Het was een lange dag met erg veel indrukken dus dat slapen moet wel lukken.

Dinsdag 25 januari

Vanmorgen zijn we al om 7.30 in het ziekenhuis voor de overdracht en om ons voor te stellen aan de artsen. De meesten kwamen niet opdagen en men weet dan ook niet waar ze zijn. Vervolgens ben ik met de Gynaecoloog meegelopen naar de gynacologie om daar de visite mee te lopen. Er is gisteravond een vrouw opgenomen die na 6 weken zwangerschap uit een boom gevallen is en een miskraam heeft gehad. Dit is haar 10e zwangerschap en ze heeft 3 kinderen en is ook sero postief! Vanmiddag word ze gecuretteerd en mogen we meekijken. Om 10.00 staat ons nog een verassing te wachten want we moeten naar het ministerie van gezondheidszorg om toestemming te vragen voor het doen van vrijwilligerswerk. We hoeven ons geen zorgen te maken volgens Mr Ear, maar hij is erg zenuwachtig en daarom worden wij dat nu ook wel een beetje. We krijgen een gesprek met de directeur die wat vragen stelt over wat voor werk we doen, hoe lang we ervaring hebben en wat voor opleiding we gevolgd hebben. Niks om ons zorgen over te maken dus, hij zet een handtekening onder wat papieren en we hebben nu officieel toestemming. Daarna lunchen en weer terug naar het ziekenhuis. In de middag nemen we wat dossiers door van patienten, wat erg lastig is aangezien dit in een combinatie van engels, frans en khmer is plus een doktershandschrift. Om 15.00 kijken we mee bij de currettage, waar bij de arts regelmatig zijn telefoon aanneemt terwijl hij tussen de benen van de vrouw zit !? Het is interessant om te zien maar bij sommige dingen houd ik mijn vraagtekens. Als we dit gezien hebben ontmoeten we Pathma, zij is een arts uit Engeland en is hier voor 2 jaar vrijwillig medisch adviseur. Ze verteld dat het erg lastig is om hier in het ziekenhuis dingen te bereiken en dat niemand iets van haar wil aannemen of gewoon hun eigen gang gaan. De situatie frustreert haar enorm en je merkt dan ook dat ze haar verhaal graag kwijt wil. Linda en ik voelen ons ook erg nutteloos, want we lijken weinig te kunnen doen en de meeste mensen spreken ook geen engels, dus communiceren is bijna alleen mogelijk met iemand die helpt met vertalen. Echt frustrerend en ik vraag me dus ook af hoe ik hier mijn steentje bij kan dragen. Ik kan in 2 dagen tijd al een boek schrijven over alle indrukken hier. Alle kinderen op de kinderfadeling krijgen bijvoorbeeld diarree door de slechte hygiene en vrijwel alle patienten worden behandeld met antibiotica, of je nu met maagklachten opgenomen word of met diarree. Zo kan ik nog veel meer opnoemen. Aan het einde van de dag fiets ik nog even langs het internetcafe en check mijn email, daarna lekker eten en douchen en heerlijk op tijd naar bed.

Woensdag 26 januari

Om 8.00 uur in het ziekenhuis loop ik meteen de visite met de chirurg, dit is nog een vrij jonge arts en geeft bij iedere patient uitleg in zijn beste engels. Er liggen hier 5 patienten met galblaasontsteking, buikvliesontsteking, wervelfractuur, beenbreuk en iemand waarbij de blinde darm is verwijderd. Helaas is er vandaag geen internist aanwezig, dus doet de gynaecoloog deze afdeling. Alles is hier immers mogelijk. Op Interne ligt een 21-jarig seropositief meisje met buikklachten en voor haar zit haar 4-jarig zoontje die gelukkig niet HIV besmet is, maar ook koorts lijkt te hebben. Het is een ontzettend arm gezin hebben vieze kleding aan en ze zien zwart van het zand en de stof. Zo hartverscheurend en voor het eerst krijg ik tranen in mijn ogen en zou ik alles willen doen om ze te helpen, maar hoe? We gaan verder met de visite en de arts schrijft vandaag ineens voorvrijwel iedereen antidepressiva voor, hetis me een raadsel als je met maagklachten, weinig eetlust en slecht slapen word opgenomen. In Cambodja zijn volgens de arts 80% van de vrouwen depressief geworden sinds de oorlog, die pas sinds 12 jaar is geeindigd. Tussen de middag heb ik Linda getrakteerd op een koude cola, wat kun je toch snel tevreden zijn in Cambodja, want dit is echt genieten! In het hotel worden we aangesproken door een Franse jongen die al 4 jaar aan het rondtouren is op zijn fiets over de hele wereld. Geweldig toch! Hij is erg vriendelijk en morgenochtend vetrekt hij weer. Vanmiddag na de lunch hebben we eigenlijk de hele middag met pathma gesproken over de situatie in het ziekenhuis en wat we kunnen betekenen. We hebben het idee opgepakt om de kinderafdeling op te fleuren en wat te schilderen of samen met de kinderen wat schilderijen maken, maar aangezien de directeur er deze week niet is moeten we tot maandag wachten en om toestemming vragen. Verder wil Pathma graag dat we volgende week aan de verpleegkundigen laten zien hoe wij gewend zijn ons werk uit te voeren, dus ik ben benieuwd. Later in de middag lopen we nog een ronde door het ziekenhuis en zijn de meeste artsen en verpleegkundigen aan het volleyballen op het veld bij het ziekenhuis !? Om 17.00 zijn we naar huis gegaan en helaas viel vanavond voor het eerst de stroom uit, dus dan maar weer vroeg naar bed.

Vrijdag 28 januari

Zondag 23 Januari

Vanmorgen heb ik heerlijk uitgeslapen tot wel 8.00 en ben ik achter de computer gekropen om een weblog te schrijven. Dat was inderdaad de laatste deze week aangezien ik maandag begon met het project in het ziekenhuis. Ook heb ik met veel moeite wat foto's kunnen oploaden. Om 11.00 hebben we een laat ontbijt genomen en om 12.00 moesten we alweer de kamer uit aangezien we vandaag weer teruggaan naar Samraong. We zijn nog even naar het Hotel gegaan vanJanina aangezien we hier voor $3 konden gaan zwemmen, was dit een heerlijke verkoeling. Daarna nog een snelle lunch en om 14.30 stond de taxi alweer klaar om ons terug naar plaats van bestemming te brengen. Uiteindelijk zaten we met 7en in een taxi waaronder 2 locals met een kindje, beetje krap maar het paste hoor! Om 16.30 waren we terug in Samraong en heb ik m'n spullen weer uitgepakt en op de plaats gelegd waar het voor het weekend ook al lag met het gevoel alsof ik weer thuis kom, erg vreemd. Daarna zeg je iedereen gedag en vraagt hoe hun weekend is geweest. Daarna heb ik nog even wat vuile kleding gewassen, want dat is hier echt nodig met al dat stof. Ook weer heerlijk rijst gegeten vanavond, maar vooral ook weer terug in de rust van het platteland. Morgenochtend starten we in het ziekenhuis en ik ben best wel een beetje nerveus voor wat me te wachten staat. Ik heb al veel verhalen gehoord over hoe slecht de situatue hier is, maar zal het nu zelf moeten gaan ervaren. Maar ik heb me voorgenomen het maar rustig over me heen te laten komen. Verder word de temperatuur steeds hoger en krijgen we steeds meer last van ongedierte. Nadat ik jarno aan de telefoon gehad heb ga ik weer op tijd naar bed, want ik ben immers weer op het platteland en daar gaan de mensen vroeg slapen. Dus ik pas me geheel aan zie je wel ;-).

Helaas heb ik vandaag geen tijd meer om de weblog van deze week verder af te maken aangezien het al donker word en ik voor het donker weer terug wil zijn in verband met de overlichtte wegen.

Zondag 23 januari

Vrijdag 21-1-2011

Vanmorgen om 5.30 opgestaan en nogal gebroken na een nacht slapen op de grond was het nu wachten op de monniken. Om 6.30 zijn we de ronde door het dorp gaan lopen achter de monniken aan op blote voeten om voedsel te verzamelen. Ik kan je vertellen dat dit geen pretje is over het grind. Na een uur waren we eindelijk terug bij de tempel en mochten we toekijken hoe de monniken het verzamelde eten opaten. Toen zij klaar waren, mochten wij hun restjes opeten! Mooie manier van leven dat boedhisme! Om 9.00 zijn we weer naar huis gefietst en heb ik eerst een heerlijke koude douche genomen en verder lekker wat geluierd. Daarna spullen gepakt, want aangezien we een vrij weekend hebben, hebben we besloten om naar Siem Reap te gaan. Aangezien Nora en Janina het project verlaten nemen we om 14.00 samen met hun een taxi naar de stad. Wel een beetje krap met 5en en een taxi chauffeur, maar als je ziet dat hier ook met 5en op een motor gaan, moet dit ook kunnen. Na een 2 uur durende rit zijn we in Siem Reap aangekomen, waar naar een guesthouse gaan Orchid genaamd en betalen hier $3 p.p.p.n. We zijn lekker gaan shoppen en kijken hier onze ogen uit, want dit is wel weer een enorme cultuurshock. Het is hier erg druk, veel cafe's, restaurants, winkels, toeristenen tuk-tuk's. Dit is weer even omschakelen na een week op het platteland, waar iedereen je aankijkt en niemand je verstaat. Toch is het ook wel even lekker. Om 19.00 gaan we zijn allen wat eten in de pub's street, waar ik lekker een hamburger en friet op heb, alhoewel ik de rijst nog lang niet zat ben. Dan afscheid nemen van Nora want zij vertrekt morgenvroeg naar Vietnam en vervolgens vroeg naar bed omdat we morgen de zeer beroemde Angkor whattempels gaan bezoeken.

Zaterdag 22-1-2011

Vanmorgen zijn we om 4.30 opgestaan om met de tuk-tuk naar Angkor What gegaan waar we willen zijn voor de zonsopkomst wat erg mooi moet zijn. Het is een prachtig tenpelcomplex en het is echt ontzettend groot. Veel Cambodjanen proberen hier hun souvenirs te verkopen en het afdingen word een sport. Maar het is ook vervelend dat je nergens rustig kunt kijken zonder dat er iemand roept: Lady, you want to buy this, only $2! Om 12:00 hebben we genoeg tempels gezien en worden we teruggebracht naar het guesthouse waar we lekker luieren. Ik ben op zoek gegaan naar een internet cafe om te skypen en Linda en Linadakrijgen ondertussen een massage. Om 19.00 heeft Linda afgesproken met Janina om naar een concert te gaan in het kinderziekenhuis, wat een arts iedere zaterdag organiseert om wat geld op te halen. Ik wilde lekker wat relaxen, aangezien we maandag beginnen met het project en dit idee had Linada ook. Daarom zijn we naar de nightmarket geweest en heb ik een prachtige sjawl gekocht. Daarna hebben we heerlijk een cocktail gedronken en later zijn we naar Dr Fish gegaan, waar we onze voeten hebben laten scrubben door 10-tallen visjes aan onze voeten te laten knabbelen. Tja je moet toch alles een keer meegemaakt hebben nietwaar! Het was erg lachwekkend, maar je kreeg er een gratis drankje bij. Om 21.30 hebben Linda en Janina ons vergezeld in het visbad en zijn we later nog wat gaan eten bij de Red-piano. Dit keer spaghetti carbonara. Het was een lange dag en morgen gaan we weer terug naar Samraong.

Donderdag 20 januari

Hallo allemaal,

Allereerst wil ik even zeggen dat ik het hartstikke leuk om zoveel reacties van jullie te krijgen!

Het weer is hier goed, lekker warm en in de nacht wat koeler en ik vermaak me prima!

Dinsdag 18-1-2011

Vandaag de 2e dag van de orientatieweek gehad, waarbij vanalles gepland was om de taal, cultuur, mensen, de omgeving en de gewoontes hier in cambodja te leren kennen. Dit is dan ook een goed begin voordat je als vrijwilliger aan de slag gaat. Ik heb het gevoel hier ook helemaal tot rust te komen en het leven hier is met niets te vergelijken in Nederland. In de ochtend rustig ontbijten met noodles en om 9.00 hebben we een taalles Khmer gehad van Mr Ear, wat niet eenvoudig was maar erg leerzaam. Nu kunnen we in ieder geval wat contact maken met de bevolking en dat zorgt voor leuke reacties. Zoals Soe sedee = hallo en Lie hai= houdoe. Tussen de middag weer heerlijk gegeten, want Anet is een goede kok! Daarna lekker geluierd in de hangmat, aangezien we altijd 2 uur lunchpauze hebben. Ik weet nu al dat ik dat straks in Nederland erg zal gaan missen. Om 14.00 werden we door Sanky (een klein Cambodjaans mannetje) opgehaald en hebben we de hele middag gefietst door de omgeving van Samraong ,aangezien het hier net zo plat is als in Nederland is dit prima te doen. We kwamen door allerlei kleine dorpjes waar de kinderen meteen naar straat kwamen en zo hard als mogelijk hello roepen en lachen. Een mooi gezicht, maar ook veel armoede te zien. Inmiddels hebben we onze australische huisgenoot ook leren fietsen en dat was erg lachwekkend aangezien ze nog regelmatig in de sloot beland. (gelukkig droog seizoen) Om 17.00 waren we weer thuis en hebben eerst lotjes getrokken wie het eerst mocht gaan douchen om de stof van zich af te spoelen. Na het avondeten wat gekletst en ervaringen uitgewisseld, wat erg leuk is met zon gevarieerde groep mensen om je heen. Het is al donker en niets meer te beleven, dus gaan we alweer vroeg slapen.

Woensdag 19-1-2011

Vandaag na het onbijt zijn we met Mr Ya naar Anlong Veng gereden, dit is de plek waar de rode Khmer zich het langst gevestigd heeft. Het is een trip van 80 km die 2 uur duurt aangezien het vooral zandwegen zijn. Onderweg is in de meeste dorpjes geen elektriciteit en stromend water en je ziet ook tentjes waar ze de mijnen onschadelijk maken. Linada (uit Australie) blijkt hier nog een tante te hebben en die hebben we nog opgezocht en dus ook het Cambodjaanse familie leven van dichtbij gezien. De ontmoeting was erg leuk, want ze had haar tante nog nooit gezien.de middag zijn we naar de Thaise grens gereden, die bovenop een berg ligt envoor een prachtig uitzicht zorgt. Dit is ook meteen de eerste berg die ik heb gezien in Cambodja. Daarna zijn we op de plaats geweest waar Pol Pot gecremeerd was en vervolgens in het dorp waar Tamok woonde, de leider die net onder Pol Pot stond in het Rode Khmer regime. Erg indrukwekkend, maar jammer dat de mensen hier het niet zo goed bijhouden, dus het is dat er een bordje bij staat, maar anders zou je niet weten dat dit iets bijzonders zou moeten zijn. Op de terugweg werden we net op tijd gestopt, maar waren ze ineens een boom aan het kappen en die viel vlak voor de auto op de grond! Wat een geluk :) Terug in Samraong zijn we moe maar voldaan. Wat eten en naar bed, want morgen moeten we erg vroeg op.

Donderdag 20-1-2011

Vandaag om 5.30 opgestaan om de monniken van eten te voorzien. De monniken lopen dagelijks een ronde door het dorp om eten te verzamelen. De mensen geven ze rijst, of net wat ze in huis hebben, zodat er goed voor hun voorouders gezorgd word, door deze offering. Het is een grappig gezicht. Van te voren kregen we instructies, door je schoenen uit te doen en te buigen met je handen samengevouwen voor je hoofd, toon je respect, dan ga je langs iedere monnik om rijst in zijn bakje te scheppen. Dan zingen ze nog voor je , waarnaar ze weer verder lopen. Mooi gezicht, maar minder mooi is dat wij morgen hetzelfde moeten doen op blote voeten door de stad, maar wij mogen dan hun voedsel dragen wat ze gekregen hebben ;(. Ik ben benieuwd. Weer terug thuis krijgen we nog wat cultuur les en daarna kookles, wat ook erg leuk was. Maar ook heerlijk met alle verse kruiden. Daarna mochten we het ook nog opeten. Tussen de middag de was gedaan aangezien ze geen wasmachine hebben, kreeg ik uitleg wat hier de gewoonte is. Vervolgens dus snel even naar het internetcafe om te skypen en te mailen, want om 14.00 gaan we naar de tempel om schoon te maken. Aangezien de monniken allemaal mannen zijn en dus niet hoeven schoon te maken !?? Tegen 14.30 werden we door Sanky opgehaald om de tempel te gaan schoonmaken en dat leek een behoorlijk karwei te gaan worden. Maar dat viel achteraf allemaal nogal mee, want we hebben eerst het pad voor de tempel geveegd met iets wat op een bezem leek en daarna de tempel van binnen gedweild. Hiervoor gebruikten we een stok met daaraan een oranje gewaad (ik weet niet welke monnik dit vanavond weer aan moet) en het water konden we uit de vijver halen (wat al zwart zag voordat we begonnen). Dus zo gingen we aan de slag, maarschoon werd het nietwant we verplaatsten op deze manier alleen het zand en het werd een modderboel met veel strepen. Om 17.00 zijn we naar huis gegaan en hebben we wat gegeten, gedouched en onze spullen gepakt om ons voor te bereiden op een nacht slapen in de tempel. Om 19.00 hadden we een gesprek met een monnik, die we allerlei vragen konden stellen en dit was erg interessant, maar ook wel grappig. Deze monnik was 26 jaar en sinds zijn 16e monnik, omdat hij graag wat wilde leren. Het is hier in Camodja dus niet zo dat je monnik word omdat je dit graag wil, maar vaak omdat je ouders geen geld hebben om je naar school te sturen. Er zijn veel regels aan verbonden, maar de belangrijkste zijn dat je niet mag doden, stelen, liegen, drinken en geemeenschap mag hebben. Na een tijdje met de monnik gesproken te hebben wilde hij ook graag wat over ons en onze cultuur weten en hadden we een leuk gesprek. De monnik vond dat ik er jong uit zag voor mijn leeftijd en vroeg me hoe ik dat deed, want hij wilde er ook graag jonger uitzien!? Daarna begonm hij te vertellen dat hij binnenkort wil stoppen als monnik, want hij wil graag een gezin stichten en vervolgens wilde hij onze telefoonnumers wel hebben zodat we contact konden houden! We hebben elkaar verbaasd aangekeken en hier later nog veel om gelachen, we kregen ineens een heel ander beeld van een monnik. Nadat de monnik eindelijk weg was, konden we gaan slapen en legden we onze rieten matjes op de grond , wat niet veel goed betekende voor deze nacht.

Maar ik verveel me dus geen moment, zoals je leest. Ik probeer deze weblog een beetje als dagboek te gebruiken, maar ik hoop dat het niet te saai is om te lezen. Tips zijn welkom....

Maandag 17 Januari

Eindelijk ben ik dan gisteren aangekomen in Cambodja samen met mijn reisgenootje Linda.

We hebben een lange reis gehad en helaas niet veel kunnen slapen. De vlucht naar Singapore duurde 12 uur, daarna moestenwe 5 uur wachten op het vliegveld en toen nog een 2 uur durende vlucht naar Cambodja. We werden daar opgehaald door de coordinator van het project Mr Ya. Eerst even wat lunchen, waarbij we van onze eerste cambodjaanse curry hebben genoten. Daarna nog een rit van 135 km, waarvan 80 km onverhard was. Dit duurde nog eens bijna 3 uur! Onderweg hebben we onze ogen uitgekeken, want het land is erg arm en bestaat uit kale dorre vlaktes met af en toe een boom en een plas water. Ook staan alle huizen op palen ivm ongedierte.Ook hebben we onderweg nog een korte tussenstop gemaakt om de familie van Mr Ya te bezoeken. Nadat we meer als 24 onderweg zijn komen we eindelijk aan bij het huis van Mr Yaen zijn gezin in Samraong en kunnen we onze spullen gaan uitpakken voor de komende 5 weken. Ik vraag me dan even af wat ik in hemelsnaam doe hier in the middle of nowhere! Eerst een lekkere (koude) douche genomen, want warm water is er niet en daarna gegeten. We blijken bij nog 6 andere vrijwilligers in huis te zitten(op de bovenverdieping van Mr Ya) gevarieerd uit Zweden, Noorwegen, Engeland, Oostenrijk en Australie, die ook allemaal erg vriendelijk zijn en van onze leeftijd. En na het eten vroeg naar bed(om20.00)dat kan ik wel gebruiken na een nacht niet geslapen te hebben.

Vandaag werd ik wakker van de vogels die op het dak aan het pikken waren en vervolgens hoorde ik het geschreeuw van varkens die geslacht worden voordat ze naar de markt gebracht worden. Het was vannacht wel enorm afgekoeld, maar met een fleece vest aan ging het prima. De badkamer is ook een belevenis, want de spinnen en kikkers vinden het fijn om onder de rand van de wcte gaan zitten, maar dat vind ik minder fijn ;( Gelukkig voel ik me vandaag een stuk beter na een goede nachtrust te hebben gehad en kan ik weer heel de wereld aan, terwijl ik gisteravond het liefst rechts omkeer naar huis had gemaakt. We hebben als ontbijt fried rice en smaakt erg goed samen met verse ananas, even wennen maar goed binnen te houden in combinatie met de malaria tablet. Het is buiten nog steeds koud, maar de zon begint door te komen en het zal weer een warme dag worden. Om 9.00 krijgen we eerst wat huisregels te horen en om 10.00 gaan we naar de markt, waar we even wat rondlopen en het nodige aanschaffen. Het is hier ontzettend goedkoop, een fles Dove kost hier ongeveer 3 eurocent en de das die ik heb aangeschaft tegen de stof op de weg kost 60 cent. Dan een lunch met heel verassend rijst! We geven daarna onze huisgenoot Linada uit Australie even fietsles aangezien zij dit nog niet kan, echt geweldig! Na de lunch krijgen we les over de Khmer cultuur in Cambodja, waarbij we krijgen te weten wat we beter niet en wel kunnen doen en zeggen. Om 16.00 nog even achter op de motor een tour door de stad, waar we kennis maken met het internetcafe, maar geen tijd meer hebben om te mailen, want de motoren zijn gehuurd en moeten weer terug gebracht worden. Dan nog maar even snel terug op de fiets, want het word alweer donker en het werd ons afgeraden om in het donker de straat op te gaan aangezien er geen verlichting buiten is. Dus nog even snel een berichtje en dan z.s.m. terug op de veel te kleine fiets. We hebben deze week nog een heel programma ter introductie en dan kunnen we volgende week beginnen met het project in het ziekenhuis! Maar ik vermaak me prima.

Tot mails allemaal!

Een berichtje van sinterklaas!

Beste Janneke,

Rond 5 december is het weer de tijd,

dat de Sint met zijn paardje door Nederland rijdt.

Maar wat ziet de Sint tot zijn verbazing in het grote boek staan?

Jannekedoet komend jaar met Travel Active, het verre buitenland aan!

Een werkervaring in Cambodja, om heel precies te zijn,

helemaal geweldig voor jou, dat vindt de Sint echt super fijn!

Een culturele ervaring is iets wat de Sint echt stimuleert, vergeet dat niet,

want terugkomen met een rugzak vol levenservaring is veel meer waard dan een cadeau van Sint of Piet!

Maar dit weekend nog even genieten van pakjes, pepernoten en marsepein,

want voor je het weet zul je al in het buitenland zijn.

Sint hoop dat je straks ten volste van je avontuur in het buitenland zult genieten,

Groetjes van Sinterklaas en zijn Travel Active Pieten

Toch leuk dat sinterklaas en zwarte piet nog even aan me denken!