Maandag 21 februari

Zaterdag 19 februari

Vandaag word een vreemde dag aangezien ik na 5 weken afscheid moet gaan nemen van Linda, maar ook omdat ik Jarno na 5 weken weer zal zien. We zijn vanmorgen op tijd opgestaan, zodat we nog wat aan onze dag zouden hebben. Eerst zijn we gaan ontbijten bij Bataai (die ik 2 weken gelden heb ontmoet, waarmee we naar het meer zijn geweest) Daar hebben we heerlijk pannekoeken gegeten. Ook word ik door Bataai uitgenodigd om morgenavond, mee te gaan BBQen met Jarno en dat lijkt me wel gezellig. Vervolgens heeft een vriend van haar ons (met 3en op 1 brommer was hilarisch) naar de markt gebracht. Hier heeft Linda haar laatste souvenirs ingekocht en achteraf bleek dat we op hetzelfde moment voor elkaar een armbandje aan het kopen waren! Tussendoor nog lekker een keer een verse fruit shake op het terras gedronken en nog even naar het internetcafe. Terwijl Linda alvast in het internetcafe was heb ik nog een klein overlevingspakketje (dragonfruit, nootjes,thee enz.)gemaakt met een snelle tuk-tuk rit en daarna nog even de tas inpakken. We zitten trouwens in een prachtig hotel met airco en warm water en hier zal ik met Jarno ook nog 3 nachten blijven. Om 14.00 hebben we een tuk-tuk besteld naar het vliegveld en heb ik afscheid genomen van Linda. We hebben in ieder geval afgesproken om bij terugkomst in Nederland elkaar weer te zien. Dan is het wachten op Jarno en ik vind het erg spannend. Zijn vliegtuig land om 15.40 en heeft een vertraging van 10 min. en daarna moet hij zijn visum nog regelen. Uiteindelijk rond 16.20 zie ik hem dan na 5 weken en dat is wel heel bijzonder, want zo lang zijn we nog nooit zonder elkaar geweest. Het is een geweldig weerzien en ik klets hem de oren van het hoofd, want ik wil hem zoveel vertellen. We gaan terug naar het hotel en dit is Jarno zijn eerste indruk van Cambodja, terwijl ik me hier al helemaal thuis voel. Eerst even douchen na een lange vlucht en dan gaan we de stad in om wat te drinken en om 19.30 heb ik een reservering gemaakt voor een aziatisch buffet bij de Red Piano. Terwijl we aan het eten waren kwam er een optocht van verlichte poppen voorbij en daarna hebben we nog genoten van een lekkere voetmassage. Om 22.00 had Jarno het wel gehad en zijn we naar bed gegaan. Toch nog lang volgehouden na zo'n lange vlucht.

Zondag 20 februari

Vandaag zijn we om 9.00 opgestaan en Jarno had het liefst nog een paar uur geslapen, maar het word hier al snel erg warm en daarom is het fijn om al vroeg wat te gaan doen. We zijn eerst gaan ontbijten bij Bataai en daarna heb ik Jarno wat van Siem Reap laten zien. We besluiten om vanmiddag al naar de tempels van Angkor What te gaan, dan hebben we dat alvast gehad. Om 12.00 hebben we een tuk-tuk besteld en kijken we onze ogen uit bij deze prachtige tempels, ondanks dat het voor mij de 2e keer is hier.Om 16.00 zijn we alweer terug, want het is echt ontzettend benauwd vandaag en het begint zelfs wat te regenen. Terug in het hotel drinken we een koud biertje en een fruitshake en nemen we een paar loempiaatjes. Wat heerlijk om nu eindelijk vakantie te hebben en we kunnen doen waar we zin in hebben. Om 18.00 hebben we afgesproken bij Bataai en er gaat nog een ouder Hollands echtpaar uit Mijdrecht mee (Ernst en Hermien). Bataai en haar zus Cey-lyn hebben allerlei verse etenswaren bij voor de BBQ en we gaan met de tuk-tuk naar een plek buiten de stad, waar bijna alleen maar Cambodjanen zijn die zitten te picknicken langs de weg. Ook is er een markt en een kermis en het ziet er gezellig uit. De spullen worden uitgestald en we kunnen BBQen en dit is echt heerlijk, maar vooral ook erg gezellig. Dit zijn altijd de bijzondere momenten tijdens een verre reis, maar kun je niet plannen... Na het eten lopen we nog een ronde over de kermis en doen we mee aan wat spelletjes zoals darten op ballonnen en het omver gooien van blikken met een bal en we hebben veel plezier. We gaan achterop de brommer terug en het is inmiddels 21.30. Weer wil ze geen geld aannemen voor het eten en dat terwijl ze ook haar restaurantalweer voor ons heeft gesloten! Ik had 2 weken geleden al met Bataai afgesproken om op stap te gaan en dat doen we dan ook vanavond. We gaan even naar het hotel om ons wat op te frissen en daarna gaan we (met 3en op een brommer)naar een discotheek Zone one genaamd. We dansen hier de hele avond en drinken wat en ook hier zijn vrijwel alleen Cambodjanen aanwezig. Om 1.00 besluiten we om te gaan, maar het is hier gebruikelijk nog wat te eten na het stappen. Dat kennen wij natuurlijk ook in Nederland met een vette hap zoals friet of doner. Maar in plaats daarvan gingen we naar een plaats waar het niet echt lekker rook en we kregen rijstsoep met allerlei sausjes, groentes e.d. die je hierin kon doen. Jarno had geen trek, want alleen de rijst soep (pap) vind hij in Nederland al niet te eten. Ik heb het een en ander geprobeerd en vond het ook niet echt bijzonder, maar heb toch uit beleefdheid wat geprobeerd. Toen werd me gevraagd om iets wat er uitzag als paddestoelen uit blik te proberen en bleek het varkensmaag te zijn! Toch maar een stukje genomen en echt vies was het niet, maar het opboeren daarna was echt misselijkmakend. Weer een ervaring rijker! Uiteindelijk waren we rond 2.00 terug bij het hotel en hebben we iedereen bedankt voor de geweldige avond. We gaan lekker slapen.

Zaterdag 19 februari

Today i write a little part of my weblog in english, because i saw that Agneta from Sweden has signed herself in to follow my weblog. She can see the pictures, but she doesn't understand the dutch writing. We really had a great time in Samraong with Agneta and de rest of the volunteers and family and i wil never forget this! We even planned a trip to Stockholm in September to visit her at home and i am really looking forward to that. I want to thank her and the others for everything and i wish them good luck with the great things they are doing over there! So goodbye and see ya..

Donderdag 17 februari

Vanmorgen zijn we al op tijd opgestaan, omdat we om 7.30 al op school moesten zijn. Dit was omdat Simen via de organisatie in Noorwegen geld heeft gekregen om whiteboards, pennen, schriften en vuilnisbakken aan te schaffen voor de school. Dit is de reden dat er op school een officiele ceremony is georganiseerd om dit allemaal in ontvangst te nemen en er worden verschillende toespraken gehouden. En aangezien wij als vrijwilligers daar ook voor uitgenodigd werden, zijn we natuurlijk van de partij. Het was erg bijzonder om mee te maken en we werden ook allemaal nog bedankt voor ons vrijwilligerswerk op school. Om 9.30 hebben we de ochtend afgesloten met een drankje in de coffeeshop. Tussen de middag hebben we een BBQ gehad aangezien, Johanna en Margaretha vandaag vetrekken naar Phnom Penh.Om 14.00 ga ik met Linda en Agneta achterop de brommer naar wat afgelegen dorpjes om daar een school te bezoeken. Na ongeveer 45 min. kwamen we bij een klein schooltje met 2 klaslokalen, waar we meteen omringd werden door kinderen die ons aankeken alsof ze nog nooit een blank iemand hadden gezien. Linda en ik hebben hier een Engelse les gegeven en dit was totaal nieuw voor deze kinderen. Maar kinderen leren ontzettend snel en na 15. min konden ze al tot 10 tellen. Daarna zijn we overgegaan op de engelse benamingen van hand, vinger, nagel en hoofd, neus, ogen, mond, haar, oor. Dit omdat Agneta volgende week het handen wassen en tanden poetsen gaat leren. Dit was alweer een geweldige ervaring. Daarna zijn we verder de bossen in gereden en wisten eigenlijk niet precies wat we zouden gaan doen. Na een hobbelige en stoffige rit kwamen we aan bij een meer. Tot onze verassing werd er een kleed van palmbladeren gemaakt en kwam er sla, vis, pittige saus en lauw bier tevoorschijn, maar ook wat leraren van verschillende scholen en hadden ze een picknick voor ons georganiseerd. En zo zaten we ineens gezellig met zijn 11en wat te eten, drinken en kletsen in the middle of nowhere. Dit was echt ontzettend gezellig en we waren erg verrast. Na een uur zijn we weer teruggereden en dit was wel lollig na twee lauwe biertjes terwijl ik nooit bier drink! Maar je wilt niet onbeleefd zijn natuurlijk..Om 18.30staat thuis het eten klaar en om 21.00 ga ik toch maar naar bed. Ik kijk terug op een geweldige laatste dag en jammer genoegword dit de laatstenacht in Samraong...

Vrijdag 18 februari

Vandaag is een nationale feestdag wat te maken heeft met het boedhisme. Daarom zijn we vandaag allemaal vrij en kunnen we ons gaan voorbereiden op ons vertrek uit Samraong. Dan gaan er nog even allerlei gebeurtenissen van de afgelopen weken door mijn gedachten en kan ik hier met een geweldig gevoel op terug kijken, ondakns dat ik het niet altijd makkelijk heb gevonden. We pakken eerst onze tassen in en ik laat nog wat t-shirtjes achter voor Aunchien die mee helpt in het huishouden. Ze gaatvolgende week aan een studie accountancy beginnen in Siem Reap, wat geheel gesponsord is door Linda en Simen! Dit is een 4-jarige studie en ze kan erg goed leren, ze is dan ook erg dankbaar dat ze dit mag gaan doen. En zo zijn er veel geweldige dingen geregeld de afgelopen weken.Om 9.30 hebben we afgesproken bij Mr Ear thuis, omdat we benieuwd zijn waar hij woont en dan kunnen we hem nog even bedanken. We zien ook zijn vrouw en 3 kinderen nog even. Daarna gaan we naar de markt om voor iedereen een afscheidscadeautje te kopen. Dit is erg lastig, maar ook erg leuk om te doen. Voor Agneta een mp-3 speler met muziek, voor Simen een tasje met een kikker erop (ivm zijn 'angst' voor de vele kikkers) en ook een pakketje voor een gezellig weekend met bier, chips, fruit, snoepjes, rijstwafels enz. Voor de familie hebben we 2 planten gekocht en de verkoper heeft ze achterop de fiets gebonden, maar dit was geen succes. Daarom hebben we Mr. Ya gebeld met een smoesje dat we een ongelukje hadden gehad en dus opgehaald moesten worden. Dit was wel grappig en ze reageerden gelukkig goed hierop.. Tussen de middag hebben we nog een speciale lunch met heerlijke gerechten. En dan ineens is de tijd gekomen om te vertrekken. We geven iedereen een knuffel en we worden uitgenodigd om hier nog eens terug te komen. Verder maken we nog wat laatste foto's en dan moeten we toch echt afscheid nemen met hier en daar een traan...

We vertrekken om 14.00 uit Samraong en zijn om 16.00 in Siem Reap waar we een wat luxer hotel hebben geboekt met airco en warm water ( niet echt nodig met dit weer). Ook verlaat Anna tegelijk met ons Samraong en we eten vanavond samen wat in de Pub-street. Daarna nog wat souvenirs shoppen en uiteindelijk liggen we om 0.00 in bed...

Donderdag 17 februari

Dinsdag 15 februari

Vanmorgen ben ik met Johanna naar het weeshuis geweest. In dit weeshuis wonen een man en vrouw en 2 van hun kinderen en daarnaast nog 17 weeskinderen, waarvan 1 meisje.Ook lopen er veel dieren rond, zoals koeien, varkens, honden, eenden en kippen, een gezellige boel dus. Eerst heb ik een rondleiding gehad en ze slapen allemaal op 1 grote kamer. Daarna hebben we de rest van de ochtend met de kinderen gespeeld en ze zijn allemaal erg aanhankelijk, iets wat ze hier waarschijnlijk een beetje te kort komen. Het is erg mooi om te zien zoals ze als 1 grote familie samenleven, maar je ziet ook dat de jongste van 3 jaar ook echt voor zichzelf moet opkomen en dan ook echt een vechtersbaasje is. Om 11.00 gaan we naar huis en doe ik lekker even een dutje. Tussen de middag lunchen en om 15.00 gaan we naar school om het tanden poetsen te herhalen in 4 klassen. Vervolgens nog even naar de coffeeshop geweest en hier heb ik voor het eerst een mierzote siroop op. Zo'n suikerboost met dit warme weer is wel even lekker! Om 17.00 naar de afternoonclass en hier zie ik voor het eerst een begrafenisstoet voorbij komen. Om 18.00 hebben we diner en en weer lekker op tijd naar bed om 21.00.

Woensdag 16 februari

Vanmorgen vertelde Mr Ya dat de onderhandelingen met de VN rustig zijn verlopen, maar dat ze het nog niet eens zijn geworden. Volgende week dindsag 22-2 komt er een nieuwe bijeenkomst maar dan zonder VN. Vanmorgen heb ik mijn laatste ochtend in het ziekenhuis gehad en dat was een vreemd idee, even schoten de afgelopen weken door mijn gedachten want hier heb ik tenslotte veel gezien en meegemaakt. Ondanks dat ik me regelmatig nutteloos heb gevoeld, heb ik hier toch ook een mooie en leerzame tijd gehad. Toen ik het ziekenhuis wilde verlaten kreeg ik nog een knuffel van Pathma en ze bedankte me voor alle hulp, want dit was tenslotte van groot belang voor het ziekenhuis. Gisteren heb ik van Helma en Jitske wat geld gekregen nadat ze hadden gelezen hoe blij je hier de mensen kunt maken met weinig. Ik heb lang nagedacht waar ik dit het beste zou kunnen besteden, want om zomaar boeken, kleding ofspeelgoed te kopen en dit willekeurig uit te delen is niet de manier. Maar ik hoorde dat Agneta vanmorgen met de ambulance en 2 verpleegkundigen naar de vluchtelingen zijn gegaan die nu tijdelijk bij de Pagoda wonen ivm de conflicten aan de grens. Deze mensen hebben niets bij zich en er zijn er verschillende ziek, door de slechte leefomstandigheden. Agneta was dan ook erg onder de indrukvan deze situatieen dus besloot ik dat het wel een goed idee zou zijn om de mensen schoon drinkwater te geven met het gekregen geld. Ik heb dit besproken met Mr. Ya omdat ik zoveel water niet alleen kan meenemen en hij vond het een prima idee. Mr. Ya regelt het water en ondertussen fietsen wij alvast naar de pagoda, waar al een vrachtwagen is gearriveerd met bijna 1000 flesjes water erin. Er staat al een monnik te wachte die de leiding heeft en tevens een lijst met daarop het aantal en de namen van de gezinnen die hier als vluchteling zijn. Het blijken 79 gezinnen te zijn en ze krijgen allemaal 12 flesjes water. De Monnik noemt de namen van de gezinnen en en daarna overhandig ik 1 voor 1 depakketjes metwater. De mensen zijn erg dankbaar en maken allemaal een buiging en vouwen hun handen samen uit beleefdheid voordat ze het water aannemen. Dus Helma en Jitske bedankt namens de vluchtelingen! Geweldig! Daarna zijn we naar het weeshuis gegaan om de kinderen te leren tandenpoetsen en natuurlijk nog even met ze gespeeld en geknuffeld. Om 17.00 neem ik een heerlijke douche, want het was een warme dag. En dan te bedenken dat het hier over een maand nog veel warmer is...

Dinsdag 15 februari

Zondag 13 februari

Vanmorgen was ik al vroeg wakker aangezien ik gisteren al vroeg in bed lag ivm de stroom die uitgevallen was. Maar ook omdat het zonder waaier erg warm was op de kamer en ik dus snakte naar wat frisse lucht! Om 7.00 besloot ik dus uit bed te gaan en heb op mijn gemak de was kunnen doen, zodat het de hele dag kon drogen. En ik moet zeggen dat het met de hand wassen wel bevalt. Lekker buiten met water knoeien en de vlekken zijn met een goede borstel (dit zou je thuis nooit doen met je goede kleding, maar het werkt ptima) zo verdwenen. Het is erg klam en bewolkt vandaagen om 8.30 ga ik met Agneta een wandeling maken van anderhalf uur naar de markt en terug. Dit was heerlijk en te voet zie veel meer en heb je ook nog de tijd om wat mooie foto's te maken. Nog steeds komen de kinderen die je dagelijks ziet naar buiten gerend om hallo te roepen, ze zijn altijd zo vrolijk. Anderen kijken je vreemd aan en roepen barang (vreemdeling) en stoppen vlak voor je en wijzen. Tja het blijft bijzonder om een tijdje in een land als Cambodja te leven. Om 10.00 zijn we terug voor de brunch en hebben we weer heerlijk gegeten. Daarna hebben we wat gelezen en geluierd en om 13.30 hebben we afgesproken met elkaar om te gaan lunchen in een restaurantje in het dorp. Dit smaakte prima, het restaurant leek op een grote loods met TL-verlichting aan het plafond. Erg sfeervol dus! Daarna naar het internetcafe en eenmaal terug thuis gekomen waen de 3 vrijwilligers uit Siem Reap alweer gearriveerd en was het weer gedaan met de rust. Tijdens het avondeten rijden er legertanks voorbij en dit is om kippevel van te krijgen. Het leger bereid zich alvast voor, in het geval dat de onderhandelingen morgen niet goed verlopen. Nog steeds wachten we rustig af, maarwe hopen zo dat het rustig blijft. Vanavond voelen we voor het eerst een paar druppels regenmaar daar blijft het ook bij.

Maandag 14 februari

Vandaag is het valentijnsdag en ook dit vieren ze hier in Cambodja, je ziet verschillende kraampjes waar ze bloemen verkopen en ze wensen elkaar ook happy valentine's day. Om 8.00 zijn we alweer in het ziekenhuis en lopen we de visite ronde op chirurgie mee, waar 2 mensen wachten op een blinde darm operatie. Vanmiddag om 14.00 word 1 operatie gedaan en morgen de 2e, want 2 op 1 dag is een beetje te veel van het goede. Verder liggen er weer verschillende mensen met allerlei verwondingen na brommer ongelukken. Ook ligt er een jonge vrouw van 20 jaar oud die bij een zwangerschap van 40 weken een bloeding kreeg. Helaas woonde ze te ver van het ziekenhuis vandaan en is het kindje overleden en hebben ze zelfs haar baarmoeder moeten verwijderen om de bloeding te stoppen. Triest voor zo'n jonge vrouw nietwaar? Ze zou eigenlijk nog bloed moeten krijgen, maar dat is niet aanwezig in het ziekenhuis. Verder zijn er afgelopen weekend 4 kindjes geboren in het ziekenhuis, waarvan 1 kindje naar Siem Reap is gebracht ivm een flink gezwollen harde buik. Op de EHBO ligt een 82-jarig oude monnik die in de pagode hier in het dorp woont. De man is gevallen en heeft een paar lelijke plekken op zijn onderbenen, die ook flink gezwollen zien. Zijn zoon spreekt goed engels (een monnik met een zoon?) en we praten een tijdje met hem, want het is fijn als je eens wel een gesprek kunt voeren met iemand. Ook zie ik Sue en zijn moeder nog even. Tussen de middag eten we gezamenlijk en om 14.30 gaan we naar school om kort het handen wassen te herhalen. Op school blijken bijna geen kinderen aanwezig te zijn, omdat vandaag de onderhandelingen met de VN plaatsvinden en veel mensen bang zijn dat er oorlog uitbreekt. Er gaat een gerucht rond dat de regering heeft opgedragen aan de bevolking tot het graven van schuilkelders. Dit is een beangstigend gevoel. Nog even naar het internetcafe gegaan en wat foto's geplaatst met veel moeite. Om 18.00 zijn we uitgenodigd voor een etentje met Pathma(vrijwilliger in het ziekenhuis)in een restaurant en dit slaan we natuurlijk niet af. Het is wel grappig dat ze in het restaurant geen menu kaart hebben en aangezien zij geen engels spreken en wij geen Khmer word dit lastig bestellen. We bellen Mr. Ya en we vragen hem het een en ander te bestellen voor ons. En verder met wat handen en voeten komen we een heel eind. Dit leverde wel wat lachwekkende situaties op, zoals het bestellen van een omelet: Je doet een kip na en maakt vervolgens met je hand de vorm van een ei. Maar ze begrepen het meteen! Om 20.00 zijn we terug nadat we in het pikkedonker naar huis zijn gefietst. Het koelt door de flinke wind vanavond heerlijk af en dat word dus lekker slapen. Vandaag was het weer ontzettend heet en daar word je erg futloos van, er komt weinig uit mijn handen en daar baal ik van...

Zondag 13 februari

Dinsdag 8 februari

Vanmorgen waren we om 8.00 in het ziekenhuis en het is nu al broeierig en warm. We lopen de visite op chirurgie mee en daar liggen 4 jongens die samen een brommer ongeluk hebben gehad. De ene heeft een hersenschudding, de ander een beenbreuk, een polsbreuk en wat schaafwonden en blauwe plekken. Er gebeuren hier ontzettend veel brommer ongelukken. Toen ik bij de kinderafdeling liep, stond daar ineens Sue (het jongetje van 4) met zijn oma in zijn nieuwe kleren. Het jongetje klampte me vast en ik heb even samen met zijn nieuwe auto gespeeld en wat foto's gemaakt. Daarna moest ik toch echt weer verder.. Ondertussen gaan er veel verhalen rond over de conflicten tussen Thailand en Cambodja en zijn er ook wel wat mensen die ons bang willen maken, door te zeggen dat we hier niet veilig zijn en moeten vluchten. Dit is wel akelig, maar het is toch echt rustig aan de grens. We wachten rustig af, maar hebben wel een tas klaar staan met paspoort e.d. voor als het uit de hand dreigt te lopen. Heel vreemd om in een situatie als deze te zitten. We kennen dit helemaalniet in Nederland, maar ik kan me levendig voorstellen wat de mensen hier voelen! Vanmiddag gaan we weer naar school en dit keer om 3 andere klassen te leren tanden poetsen. Dit blijft erg leuk. De middag vliegt weer voorbij en om 16.00 nemen we in het dorp nog een ijsthee. (Letterlijk ijs waarover hete thee word gegoten) Daarna laat ik de foto's afdrukken van Sue en koop ik een foto album voor hem en zijn moeder, zodat ik dit morgen aan ze kan geven. Hopelijk vinden ze het leuk. Daarna neem ik een heerlijke koude douche, want het is een warme dag geweest met erg veel stof.

Woensdag 9 februari

Vandaag weer een ochtend in het ziekenhuis als alle anderen. Weer hebben we de visite op chirurgie meegelopem en de 4 jongens van het auto ongeluk zijn nog aanwezig, waarvan er 1 vandaag naar huis gaat. De jongen met de pols breuk moet naar Siem Reap toe om geopereerd te worden, omdat ze dit hier niet kunnen. Helaas heeft zijn familie hier geen geld voor en zal hij dus zodra hij zich wat beter voelt zonder enige behandeling naar huis gaan! Dat kun je je toch niet voorstellen. Op de EHBO kijken we een man die een herseninfarct heeft gehad en halfzijdig verlamd is geraakt. Zijn vrouw is erg bezorgd en Linda en ik hebben het erover dat iemand met een dergelijke handicap in Cambodja totaal geen mogelijkheden heeft. Er is hier geen therapie of revalidatie aanwezig, laat staan fatsoenlijke hulpmiddelen. Later loop ik nog bij Sue en zijn moeder langs om de foto's te geven en ze zijn er wel blij mee geloof ik. Ik speel nog even met hem en hij heeft de tijd van zijn leven... Ik vraag Mr Ear om wat te vertalen en vraag hoe het met de moeder van Sue is. Ze voelt zich wel wat beter, maar blijft voorlopig nog wel opgenomen. Ze blijkt gescheiden te zijn en wonen in de buurt van Anlong Veng. Ik vraag of ze verder nog iets nodig heeft en ze zou graag schoenen voor zichzelf willen hebben. Dus ik ga op zoek voor haar. Vanmiddag gaan we weer naar school en we hebben 3 klassen om het handen wassen te demonstreren. In de eerste klas zitten 56 kinderen! Dit is wel echt extreem, want meestal zijn dit er rond de 40 kinderen. We maken veel leuke foto's. Vanavond horen we dat het nog rustig is aan de grens We gaan volgende week dinsdag ons visum verlengen als het rustig blijft. Om 21.00 alweer baar bed.

Donderdag 10 februari

Vandaag ben ik voor het eerst naar het healthcare centrum geweest. Aangezien dit wat verder weg is van samraong gaan we hier achterop de brommer naartoe en worden we om 7.30 opgehaald. Eenmaal daar aangekomen krijgen we een rondleiding en dan gaan we aan de slag, maar niet met voorlichting of vaccineren, nee hoor met het afkrabben van verf van het hek! Aangezien er geen patienten zijn en er dus verder niets te doen is. Achter het centrum is een basisschool en al snel zijn we omringd door kinderen die allemaal erg nieuwsgierig zijn. Om 10.30 stoppen we alweer omdat het te warm is in de zon en we gaan weer achterop de brommer terug naar huis waar we heerlijk uitwaaien.Thuis eerst douchen omde verf en stof van me af te wassen. Om 14.00 gaan we nog even naar het ziekenhuis om wat foto's te maken voor een presentatie van Mr. Ya. We besluiten om ook nog voor een ander gezin wat kleertjes, zeep en bananen te halen op de markt en om 17.30 gaan we nog snel terug om het af te geven. Erg fijn om weer wat blije gezichten te zien. We gaan snel naar huis om te eten. Vanavond bespreken we dat het ons erg tegenvalt dat we verder niets kunnen doen in het health care centrum, omdat er geen patienten zijn. Maar ook de het bezoeken van de omliggende dorpen voor voorlichting en vaccinaties e.d. is momenteel niet mogelijk. Dit is natuurlijk niet wat ervan verwacht hadden! Maar we proberen er maar het beste van te maken nietwaar?

Vrijdag 11 februari

In de ochtend zijn we weer naar het health care centre geweest om het hek verder schoon te krabben en we zijn hier nu zover klaar mee, dus kunnen we het volgende week verven als het goed is. Het was weer erg warm en om 10.30 zijn we weer gestopt. Tussen de middag zijn 4 vrijwilligers naar Siem Reap gegaan voor een weekend, waarvan 1 klaar is met het project. Vanmiddag heb ik door de hitte totaal geen energie en besluit dus lekker weekend te gaan houden en dat begint in het internetcafe, waar ik vaak te vinden ben. Vanavond hebben we een gezellige avond met zijn 4en met wat bier, wijn en nootjes en chips enz. Dus dat was erg gezellig en we gingen pas om 22.30 naar bed. We besluiten om morgen al naar de grens te gaan om het visum te laten verlengen, aangezien er maandag opnieuw gesprekken tussen Thailand, cambodja en de VN zijn, bestaat er de kans dat het weer onrustig word en dat zijn we liever voor.

zaterdag 12 februari

Vanmorgen zijn we om 8.30 vertrokken naar de grens, maar eerst nog even gestopt om te pinnen en om een ontbijt te halen op de markt. (wat bestaat uit rijstwafels met karamel erop, weer een nieuwe ontdekking) daarna zijn we vertrokken naar de grens waar we rond 10.00 aankwamenna een off-road zandwegin O-smach genaamd. daar aangekomen moesten we een heel ritueel ondergaan van kantoor naar kantoor. Eerst Cambodja uit stempelen, dan stukje niemandsland enThailand in, papieren invullen en stempelen en dan weer Thailand uit en stempelen. Vervolgens weer cambodja in, nieuw visum en dan zijn we na een uur eindelijk klaar dachten we. Onderweg naar huiskreeg de taxichauffeur een telefoontje van iemand van de politie, dat we nog niet alle stempels hadden gehaald! Tja als je dit nooit doet, hoe moet je dat dan weten als niemand iets tegen je zegt. Vervolgens zijn we dus weer terug gereden naar de grens waar we eerst een aantal keer boos werden aangekeken en beklag kregen dat we op deze manier illegaal in Cambodja waren en dat dit echt niet kon! Ok prima, nu moesten we eerst wachten tot de beambte terug kwam van zijn pauze, maar dat duurde gelukkig niet al te lang. En na de laatste stempel konden we nu echt vertrekken. Dat was weer een hele ervaring. Thuis aangekomen stonden de inmiddels ijskoude pannekoeken op ons te wachten, heerlijk. Vanmiddag nog even naar het internetcafe geweest en daarna met Agneta een heel stuk rondgefietst door Samraong. Dit was een leuke ervaring en nog steeds komen overal de kinderen vandaan om hallo te roepen, of : Hello what is your name, of hello i love you. Ze kennen meestal niet eens de betekenis hiervan. Om 17.00 hebben we avondeten en de stroom blijkt te zijn uitgevallen. Dit kan pas morgen gerepareerd worden, dus dit word een lange avond en geen waaier dus vannacht! Pfff, dat word zweten en inderdaad...

Vrijdag 11 februari

Maandag 7 februari

Dit is alweer de 4e week in cambodjaen de tijd vliegt voorbij. Deze week begin ik met het outreach project, wat inhoud dat ik ma-wo-vrijdagochtend naar het ziekenhuis ga zoals vorige weken en de middagen op school ben voor gezondheidsvoorlichting aan kinderen. Donderdag en vrijdag ga ik naar het healthcare centrum wat je een beetje kunt vergelijken met een huisartsenpost. Dit is de plaats waar mensen eerst naartoe zouden moeten gaan als ze ziek zijn, maar ook als ze zwanger zijnmaar helaas gebeurt dit in werkelijkheid nog niet veel. Vandaag zijn we om 8.00 in het ziekenhuis en we lopen de visite mee op de kinderafdeling. De kinderen vandaag zijn allemaal bang van onze witte jassen en ze huilen dan ook echt allemaal. Er is een moeder met een kindje van 3 maanden oud die maar 3.5 kg weegt en er echt ondervoed uitziet. Het jongetje heeft een longontsteking en is echt lusteloos. Verder is de jonge moeder van 21 met hiv en haar zoontje van 4 ook nog steeds aanwezig. Moeder ziet er iets beter uit en vandaag heeft ze voor het eerst wat gegeten. Ik besluit om tussen de middag wat kleertjes voor haar en haar zoontje te gaan halen en een speelgoedauto. Hopelijk past het en zijn ze er blij mee. Tussen de middag thuis aangekomen zijn er 3 nieuwe vrijwilligers uit zweden aangekomen en zijn we inmiddels weer met 8 mensen. Wat wel erg veel is aangezien we allemaal dezelfde badkamer moeten delen! Maar natuurlijk lukt dit allemaal wel,alleen soms moet je lang wachten als er 7 mensen je voor zijn... Het is vandaag voor het eerst wat bewolkt en erg warm en ik bedenk me dat we de afgelopen weken alleen nog maar zon hebben gehad, heerlijk toch! Ze voorspellen voor volgende week zelfs 38 graden. Verder hoorden we het afgelopen weekend dat er conflicten waren aan de grens met Thailand. Dit is een conflict wat al jaren bestaat over een tempel die van Cambodja is, maar waarvan de ingang op Thais grondgebied ligt. De Thai willen deze tempel zich graag toe eigenennu deze tempel sinds een paar jaar op de lijst van werelderfgoederen staat. Tijdens dit conflict zijn afgelopen weekend 18 mensen omgekomen en de grens met Thailand is nu gesloten. Ik ben benieuwd hoe we nu volgende week ons visum moeten laten verlengen! Aangezien we hiervoor naar de grens zouden moeten. We merken dat het op straat drukker is met legervoertuigen en soldaten, maar behalve dat het nieuws goed in de gaten gehouden word door de Cambodjanen is het vooralsnog rustig. We wachten rustig af. Om 14.00 zijn we op school voor het geven van voorlichting in handen wassen. Dit is hier erg belangrijk, want veel kinderen worden ziek en krijgen diarree doordat ze dit niet doen. Het project is erg leuk en de kinderen zijn erg enthousiast. Het zien van de vrolijke schoolkinderen is weer eens wat anders als die van de huilende zieke kinderen in het ziekenhuis. We hebben vanmiddag 3 klassen, waarbij Agneta een verhaaltje verteld en ik dit m.b.v. een klein toneelstukje uitbeeld. Vervolgens delen we de klas in groepjes en mogen ze het handen wassen gaan oefenen samen met ons. De middag vliegt voorbij en daarna besluit ik nog even naar het ziekenhuis te gaan om de kleertjes en de auto weg te brengen. De mensen zijn zo dankbaar en het is geweldig om dit te zien. Voor het eerst heeft het jongetje een glimlach op zijn gezicht van oor tot oor en het auto'tje verliest hij geen moment uit het oog. Ik ben blij dat ik hem en zijn moeder in ieder geval een fijn moment heb kunnen bezorgen. Op de terugweg ga ik nog naar de afternoonclass van Agneta en daar is het vandaag erg druk met 13 kinderen. Als we om 18.00 thuiskomen is Linda ook weer terug uit Phnom Penh en we kletsen nog even bij. Vervolgens nog wat gedronken met alle vrijwilligers en dan is het alweer tijd om naar bed te gaan.

Zondag 6 februari

Zaterdag 5 februari

Vanmorgen was ik al vroeg wakker en ben op tijd opgestaan om mijn email te checken en mijn weblog verder bij te werken. Het is veel werk om iedere avond een verhaal te schrijven en het vervolgens op een geschikt moment te verwerkenop mijn weblog, aangezien ik niet altijd internet bij de hand heb, of soms kan ik gewoonweg niet inloggen. Maar de vele geweldige reacties zorgen ervoor dat ik dit toch blijf volhouden, dus ik hoop dat jullie nog zin hebben om 5 weken mijn verhalen te lezen! Haha. Rond 9.30 ben ik een stuk gaan wandelen in Siem Reap, het is nu nog niet zo druk en vooral ook niet zo warm. Onderweg werd ik aangesproken door een cambodjaanse man, waarmee ik wat in Frans en Khmer heb kunnen communiceren. Net toen ik dacht een leuk gesprek te hebben overdonderde de man me met de vraag of hij een dollar voor eten mocht hebben!? Maar aangezien hij iets van mij wilde hebben en ik een foto van hem zijn we tot een deal gekomen! Dus heb ik een foto gemaakt in ruil voor een dollar. Vervolgens heb ik nog even in de zon op een bankje langs de rivier gezeten en daarna weer verder gewandeld. Ik kwam terecht in een wijk waar de mensen weinig geld hebben en het contrast was enorm, met de grote hotels op de achtergrond. Vervolgens heb ik een tuk-tuk genomen in de hoop dat de chauffeur me wat meer van deze wijk kon laten zien. Maar in plaats daarvan kreeg ik juist een tour langs een kale vlakte waar ze enorme hotels uit de grond aan het stampen waren, iets waar ik totaal geen interesse voor had. Ik kreeg hem ook niet uitgelegd dat dit niet was wat ik wilde zien, maar na een half uur werd ik afgezet bij de oude markt en dit was dan wel weer leuk om te zien. Lekker even op het terras een heerlijke ananas shake gedronken en daarna ben ik met Simen en Agneta gaan lunchen. Ze gaan meestal naar een restaurantje wat erg klein is, met heerlijk etenen de eigenaresse is erg vriendelijk envooral bescheiden. Hier heb ik heerlijk een bananen pannekoek op. Toen we klaar waren met eten werden we voor de volgende morgen uitgenodigd om mee naar het meer te gaan, dat leek ons wel wat! Dus hebben we afgesproken om 7.00 morgenochtend bij haar restaurant. Na onze lunch zijn we lekker naar het zwembad gegaan en hebben gezwommen en wat in de zon gelegen. Daarna had ik een skype date met Jarno en mijn ouders en zelfs ook nog met opa!Het is toch wel ontzettend bijzonder als je een opa hebt die ook skype heeft, echt geweldig! Om 19.00 hebben we afgesproken om samen te gaan eten en ik heb BBQ met beef besteld, dat was een leuke ervaring met een BBQ voor je op tafel en allerlei groentes en sausjes. Uiteindelijk lag ik om 23.30 in bed.

Zondag 6 februari

Vanmorgen kreeg ik een wake-up call van Jarno en was dus om 6.00 wakker, dat was leuk maar ik schrok ook een beetje, want ik word vrijwel nooit gebeld op mijn cambodjaanse nummer! Om 6.45 stond ik klaar en was ik aan het wachten op Simen. Die bleek een flinke kater te hebben en ik ben dus alleen met Agneta gegaan. We hebben bij het restaurant eerst een pannekoek met mango gegeten en het bleek dat Baatai (de eigenaresse) deze ochtend haar restaurant sloot, zodat ze met ons naar het meer kon gaan. Dat is toch wel bijzonder nietwaar? We gingen met de hele familie op pad met zijn allen op 3 scooters en dat is een leuke gezicht als je met 9 mensen bent. Maar dat kan hier allemaal! Het was ongeveer een half uur rijden en we kwamen bij een enorm meer aan, wat we niet hadden verwacht. We hebben heerlijk in de hangmat gelegen en wat met Baatai en Vinar(een vriend)gesproken. Om ongeveer 10.30 zijn we weer teruggegaan aangezien we om 12.00 uit het Guest house moeten zijn en we daarna terug gaan naar Samrong. Verder wildeBaatainiet dat we ook maar ergens voor zouden betalen! Ik vertelde dat ik over 2 weken terug ben in Siem Reap en ze hoopt dan nog wat af te kunnen spreken, ze wil het uitgaansleven laten zien hier! Een geweldigeochtend gehad en nu mijn laatste foto's nog proberen te downloaden en nog even een hamburger eten. Dan is het alweer tijd om met de taxi terug naar Samraong te gaan. Wat gaat zo'n weekend toch snel voorbij...

Zaterdag 5 februari

Woensdag 2 februari

We gaan vandaag alleen in de ochtend naar het ziekenhuis, omdat we vanmiddag het chinese nieuwjaar vieren bij Mr Ya thuis. In het ziekenhuis kijken we mee bij het verwisselen van wat verbanden van patienten die de afgelopen dagen zijn geopereerd of verwondingen hebben. De wonden worden allemaal schoongemaakt met jodium en hardhandig opnieuw verbonden. Het jongetje met de flinke beenwond die uit de boom is gevallen, word ook op deze manier aangepakt en schreeuwt het uit van de pijn. Zijn moeder staat bij hem, maar word niet lekker dus Linda laat haar even zitten. Vervolgens is er niemand om het jongetje terug naar de kamer te dragen aangezien moeder spierwit ziet. (de familie moet dit altijd zelf doen en met brancard is lastig ivm al de opstapjes) Linda en ik hebben het jongetje teruggedragen en de verpleegkundigen staan ons een beetje vreemd aan te kijken, want dit is niet zoals zij dit gewend zijn! Op de EHBO word een 22-jarige soldaat opgenomen die al ziek is sinds een week, maar van zijn leidinggevende niet eerder naar het ziekenhuis mocht omdat ze hem nodig hadden. De jongen word nu met acute ademhalingsproblemen opgenomen en krijgt bijna geen lucht. Ze geven hem zuurstof en een infuus, maar verder zijn er weinig mogelijkheden om te onderzoeken waar de klachten door veroorzaakt worden en staat dus iedereen maar een beetje toe te kijken terwijl de jongen naar adem hapt. Alweer voel ik me machteloos. Toch willen ze hem op deze manier niet naar Siem Reap vervoeren. Afwachten dus. Om 11.00 gaan we naar de markt om papier en verf te kopen voor de schilderijen op de kinderafdeling. Als we om 12.00 thuis aankomen staat er ontzettend veel eten klaar waaronder een heel varken, dit word eerst geofferd aan de voorouders waarbij wierook aangestoken word. Dit brengt geluk! Ook word er vannalles verbrand zoals geld (wat nep is) en andere papieren materialen, wat ook geluk zou moeten brengen. Tijdens de middag komen er steeds meer vrienden en familieleden en word het chinese nieuwjaar gevierd met heel veel eten, drinken, spelletjes en muziek. Ook word het bekende vuurwerk afgestoken, wat vooral veel herrie maakt. Het is erg leuk om dit eens mee te maken, maar om 21.00 gaan we toch naar bed.

Donderdag 3 februari

Deze ochtend lopen we de visite mee op chirurgie met de directeur. Het is momenteel niet druk in het ziekenhuis aangezien de meeste patienten gisteren naar huis zijn gegaan om het nieuwjaar te vieren. Wel horen we dat de 22-jarige jongen die gisteren op de EHBO was met ademhalingsproblemen gisteravond om 21.00 is overleden. Daar krijg ik wel even kippevel van. Hij blijkt uiteindelijk een hartstilstand te hebben gehad. Om 10.00 kijken we nogmaals mee bij een blinde darm operatie en daarna knippen en vouwen we nog wat gazen. Vervolgens worden we door de directeur uitgenodigd om te komen lunchen vandaag en dat laten we ons geen 2 keer zeggen. We gaan naar zijn huis, waar hij nog een prive kiniek heeft (die de meeste artsen hier thuis hebben) en het ziet er keurig uit. Dit is niet te vergelijken met het ziekenhuis en er staat een spiksplinternieuw echo apparaat en een ECG apparaat (wat niet eens aanwezig is in het ziekenhuis) En ik krijg hier een akelig gevoel bij, want als je dus betaald krijg je de zorg die je nodig hebt. Corruptie is dan ook een groot probleem in Cambodja. We wachten nog een uur in de kliniek, want er komen nog verschillende patienten die een arts nodig hebben. Daarna krijgen we een heerlijke cambodjaanse lunch en ontmoeten we de vrouw en het zoontje van de directeur. We hebben een leuk gesprek en als we klaar zijn gaan we weer terug naar het ziekenhuis. Onderweg halen we nog wat schoonmaakmiddel om de wasbak op de EHBO schoon te krijgen van de kalk. Dit is nog een hele klus, maar na wat blaren en zweetdruppels is het dan toch redelijk gelukt. Vanavond is er nog steeds veel famile aanwezig en we krijgen het aanbod om morgen met de familie mee naar Siem Reap te rijden, zodat we niet met de taxi hoeven. Dat houd wel in dat we morgenochtend al vertrekken en dus niet naar het ziekenhuis kunnen gaan, maar dat is geen probleem. Dus we pakken alvast onze tassen in en bereiden onms voor op een heerlijk weekend in Siem Reap. We gaan morgen met 6 vrijwilligers naar SR

Vrijdag 4 februari

Ik sta om 7.00 op, aangezien we rond 8.00 vertrekken. Maar we houden rekening met het feit dat dit Cambodian time is en dat het wel eens later zou kunnen worden en inderdaad, het word 9.00 voordat we vertrekken. Maar ach we hebben alle tijd! We gaan met 4 auto's op weg naar SR en komen hier tegen 11.30 aan. Daar heb ik weer hetzelfde guesthouse gereserveerd als 2 weken geleden en de eigenaar herkende me nog en was verrast me weer te zien! Daarna ga ik met Linda lunchen en boeken we voor haar een bus naar Phnom Pen waar ze vandaag alleen naartoe zal gaan. Dit omdat ze na deze 5 weken vrijwilligerswerk meteen naar huis gaat en dus verder geen mogelijkheden heeft om nog wat te bekijken in Cambodja. Ze vertrekt om 15.00 met een 6 uur durende busrit naar Phnom pen.Daarna heb ik met Agneta afgesproken om naar het kinderziekenhuis te gaan, waar ze van 15-17 een informatie bijeenkomst zouden hebben, maar dit blijkt niet zo te zijn. We kunnen het ziekenhuis verder niet bekijken, behalve de bloedbank! Daar aangekomen kunnen we bloed gaan gevenen er zijn verschillende toeristen voor ons die dit ook doen. Waarschijnlijk kan het geen kwaad, maar ik heb hier geen goed gevoel bij en doe het dus ook niet! We lopen vervolgens terug richting het centrum en ik trakteer Agneta op een heerlijk ijsje en hebben we een gezellige middag samen en een goed gesprek! Eind van de middag even mijn weblog bijgewerkt en vervolgens gaan we rond 19.30 met z'n 5enwat eten en daarna een heerlijke cocktail! We hebben onze ervarigen van de afgelopen weken met elkaar besproken en ondanks dat we regelmatig het gevoel hebben dat we niets kunnen betekenen, merken dat we tevreden zijn met de kleine dingen. Maar ook dat we het fijn vinden om op deze manier echt de Cambodjaanse cultuur leren kennen en ook het ontmoeten van steeds weer nieuwe vrijwilligers en allerlei verschillende mensen met een eigen karakter. Ook het alleen op reis gaan en het achterlaten van familie en vrienden is soms voor iedereen wel lastig, maar daartegenover staat een geweldige ervaring die je nooit meer zult vergeten. En voor een tijdje lijkt het alsof je geen toerist bent maar dat je een onderdeel bent van de Cambodjaanse bevolking en je deze cultuur steeds meer eigen maakt. Langzaam zie je de wat afstandelijke Cambodjaanse mensen om je heen ontdooien en ze geven je de kans omwat dichterbij te komen.Daar doe je het toch voor! Uiteindelijk lig ik om 0.30 in bed en ga ik heerlijk slapen...